Anne babalar, çocuklarına sabretmeyi değil, onunla birlikte yaşamayı ilke edinmelidir. Çocukla birlikte yaşamaktan keyif almadıktan sonra, çocuk ebeveyne yük gelir.
Sevgi ve saygı bağları, bir lâubaliliğe dönüşmeyecek, insanların özel dünyalarına karışma, onların iç hallerini gözlemeye meydan vermeyecek sınırlarla bağlı olacaktır. Kur'an-ı Kerim'in "Tecessüs etmeyiniz! (Kimsenin özel dünyasını gözlemeyiniz)" buyruğu bu konuda ana ilke olacaktır. Ancak, bu ilke, batının ve batılının taş kalpliliğinin sonucu olan ilgisizlik anlamına da alınmayacaktır. İlgi, sosyal yardımlaşma ve örgütlenme, “dostluk çerçevesinde, "kardeşlik" özünde çiçeklenecektir. "Komşuluk" da insana bir takım belirli görevler yükleyecektir.