Figen Kumral Dedeoğlu
@Figenkum
Gülümsemek, bir bilinç halidir.
54 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitabın anlatımı oldukça yalın hızlı okunabiliyor. Eğitim ile ilgili düşünürlerin düşüncelerini açıklıyor ve sonra bu düşünürler eğitim hakkında düşünmemize nasıl yardımcı olabilir? Gibi bölümler var. Ayrıca, eğitim gerçekten ekonomik hedefleri olan faydacı ve meşru mudur? Buna sorguluyorsunuz.
Kitapta adı geçen düşünürlerin isimlerini paylaşayım.
1) Sokrates
2) Aristoteles
3)Thomas Aquinas
4) Michel de Montaigne
5) John Locke
6) Jean Jacques Rousseau
7) İmmanuel Kant
8) Friedrich Nietzche
9) John Dewey
10) Hannah Arendt
Bu düşünürlerim eğitim hakkındaki düşünceleri oldukça derin, kitap aslında günümüze de ışık tutarak kısa bir bilgilendirme gibi düşünülebilir. Günümüze gelinceye kadar dünyada ülkeler bu düşünürleritemel alınarak eğitim sistemleri geliştirilmiş bunu fark ettim. Özellikle yeni nesil eğitim modeli dediğimiz kavramlar, erdemlerin yaşantıya geçirilmesi ya da daha yaratıcı öğrenme modeli diye düşündüğümüz 21. Yüzyıl eğitim sistemleri diye adfettiğimiz modeller, sistemler ve Sokrates’le başladığını görmekteyiz. Mantık biliminin kurucusu Aristoteles ise eğitimde boş zaman kavramını över. Boş zamana sahip bireylerin olduğu devletlerin daha sağlıklı devletler olduğunu belirtir. Ancak, 19. Yüzyılla birlikte eğitim devletlerin ihtiyacına uygun birey yetiştirme haline gelen kurumlar olagelmiştir. Thomas Aguinas ise eğitimde erdemleri uygulama sahasına sokan ilk eğitimci olarak anılır. Nietzsche’nin eğitim üzerine düşüncesi ise
Nietzsche, özellikle “sürü ahlâkı” ya da “köle ahlâkı” diye tanımladığı, insanların kendi mutsuzluklarını başkalarına yönelterek yaşadığı bir zihniyeti eleştiriyor. Bu zihniyetin temelinde “ressentiment” (kin, kıskançlık, öfke, içten içe gücenmişlik) var. Nietzsche’ye göre bu duygu:
İnsanların kendi başarısızlıkları için başkalarını
Aristoteles’in düşünce sistemi, varlıkları dört neden (madde, form, fail ve erek neden) ile açıklayan doğa felsefesine dayanır. Ona göre bir şeyi bilmek, onun nedenlerini bilmekle mümkündür. Bu yaklaşım etik anlayışının da temelini oluşturur: Her varlık gibi insan da belli bir amacı gerçekleştirmek üzere vardır ve bu amaç, insan doğasına özgü olan “akla uygun yaşamak”tır.
İnsanın potansiyelini gerçekleştirmesi, Aristoteles’in entelechia adını verdiği kavramla açıklanır. İnsanın özü akıl olduğu için, bu potansiyel de akılla yaşamakla gerçekleşir. Bu yaklaşım, etikle siyasetin neden birbirinden ayrılamayacağını da açıklar: Çünkü iyi bir birey olmak, aynı zamanda iyi bir toplum düzeni içinde var olmaktan geçer. İyi bir siyasetçinin görevi, bireylerin erdemli bir yaşam sürebileceği bir toplumsal düzen kurmaktır.
2. Erdem, Eylem ve Mutluluk
Aristoteles’e göre etik, teorik değil, pratik bir uğraştır. Erdemli olmak, bir dizi soyut bilgiye sahip olmak değil; belli bir şekilde yaşamayı alışkanlık haline getirmektir. “Ne doğuştan erdemli doğarız ne de doğuştan kötü,” der Aristoteles. İnsan, doğası gereği erdemleri edinmeye uygundur fakat bu erdemleri kazanmak ya da yitirmek alışkanlık yoluyla olur.
Eylem ve alışkanlık, erdemin yapı taşlarıdır. Cesaret, ölçülülük gibi erdemler ancak eylemle, tekrarla kazanılır. Dolayısıyla erdem, sadece bir niyet değil, bir eylem tarzıdır. Kişi ancak tutkularını aklın rehberliğine teslim ettiğinde ve akılla yönetilen tepkiler verdiğinde erdemli olabilir. Bu, Stoacı düşünceyle de kesişir: Marcus Aurelius, başına talihsizlik gelmemiş insana acıdığını çünkü erdemlerini test etme fırsatı bulamadığını söyler.
3. İrade, Bilinç ve Ahlaki Sorumluluk
Aristoteles iradeyi, salt bir istekten ayırır. Ona göre phronesis (pratik bilgelik), düşünce ve
