Ynsmr
@Fikrinyanus
Uçuş on iki dakika sürdü ve suya indik. Kusmamıştım. Çıktım. Vicki bana her şeyi anlattı. “Uçak 1940 yapımı. Döşemede delikler var. Pilota ‘korkuyorum, dedim, o da bana, ‘ben de, ‘ diye cevap verdi.”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Sevmiştim onu, Chinaski ,” dedi, “bu kez iflah olmam, yavrum.”
“Olursun, Randall. Göreceksin. İnsan sandığından çok daha dayanıklıdır.”
“Lanet olsun ,” dedi , “haklısındır umarım. Ciğerim delindi sanki. Ne adamların sonu kadınlardan olmuş. Kadınlar erkekler gibi acı çekmiyorlar.”
“Çekiyorlar. İçkine tahammülü kalmamıştı sadece.”
“Siktir moruk, en iyi yazılarımı sarhoş yazdım ben.”
“Bu mu senin sırrın?”
“Evet. Ayıkken basit bir sevkiyat memuruyum ve işimi çok iyi yaptığım da söylenemez.”
Şaşırtıcı
Çok şey duymuştum Randall hakkında. Pencere camı indirmek, duvarlarda şişe kırmak gibi alışkanlıkları vardı. Sarhoşluğu tehlikeliydi. Belli dönemlerde kapı ve telefon açmazdı. Televizyonu yoktu, sadece bir küçük radyo ve sadece klasik müzik -o denli kaba biri için şaşırtıcı.
Güçlü bir mizah duygusu vardı Randall’ın ama. Acıya ve kendine gülebiliyordu. Bir süre sonra hoşlanıyordunuz adamdan.
“İnsanları sevmiyorum, bu kadar basit,” dedi bana, “Bilirsin, Will Rogers bir keresinde ‘ömrümde sevmediğim birini tanımadım’ demiş, ben ömrümde sevdiğim birini tanımadım.