Başkaları için kendini kaybetmek mıdır aşk
Birisinden neden kaçırırız gözlerimizi? Utançtan olabilir, suçluluk duygusundan olabilir... Peki neden utanıyorum ki ben? Benim utanacağım ne var? O utansın! Bu kadar iyi niyet, bu kadar sabır, bu kadar sevgi, bu kadar anlayış... Tekrar bakıyorum aynada kendime zorlayarak; yine o nefesin kesilme hissi, boğulma hissi... Oradaki her ne ise boğuyor beni. Zavallılığın boyutları öylesine büyümüş ki gözlerimde; bunu temizlemek ve o surata tümüyle hâkim olmuş, gitmemecesine oturmuş çaresizlik ifadesine tahammül edebilmek zor, çok zor... Bakmamak en iyisi. Bu gördüğüm kişi ile ne halt edeceğini, ne halt edilemeyeceğini bilmeden, onu kabul etmek zorunda olduğunu bilmek... Kesiliyor tabii nefes, “Geber!” dercesine. Sebep bu olsa gerek. Ne bileyim... Sahi neden bakamaz insan birinin gözlerine? Acımak olabilir mi? Hani öyle acı içinde bir varlık vardır ki, bakamazsın gözüne,
utanırsın kendinden. Bu mu sebep? Peki o zaman kim bu benim acımdan utanan ya da acısına bakmaya katlanamadığını, kim
Ten tene değmeden de yaşanır aşk mühim olan gönlünü sevmektir azizim Zararını bilsen bile
Zehiri bal diye yudumlayabilmektir marifet sevdiğin için yok olmaktır
Zehr-i BalSezgin Irmak · Portakal Kitap · 2019426 okunma
Oysa ben -sen ilişkisi benim varlığı tam olarak tattigim bir ilişkidir bir hesapla ön yargıyla kurmam bu ilişkiyi seni dinlerim sana kalbimi açarım ve böylece varlığımı benliğimi anlamlandiririm