Sevginin bilgelik olduğu bilgisine uzak olsak da nefretin aptallaştırıcı etkisinin bilgisine sahibiz.
Akıl, en değerli hazinesini (zam.anı) asla israf etmezken nefret, en aptal ziyan edicidir..
Birini "o" yapan hikâyeyi dinleyince, evvelden katlanılamaz gelen çoğu şeye empati ve hatta sempati gösterebiliyor insan.
insan çoğu kez hikâyesinde saklı.
Tahammülün zarafeti ise, o bambaşka hikâyeler miktarınca.
Zarafet, tesir ettiği her şeyi kendine benzetiyor.
Kelimeleri bile..
Tahammüle temas eden zarafet, hoşgörü oluyor mesela.
inceliyor mana bile..
Kötü deneyimler, varlığımızdaki nakıslıkların tekamül vesileleri değil midir?
Bir harfi onlarca kez çizdiren öğretmen gibi davranıyor hayat.
Anlamayanlara aynı ödevi, düzeltene kadar tekrar ettiriyor.
Azmedenlere ise hakkını veriyor.
Hayatın soruları en zor yerden gelmiyor; zorlandığımız yeri en zor sanıyoruz yalnızca..