Bir bâde sun kuru dudaklarıma ey cân
Sukut etsin akıl ve son bulsun bu beyân
Bir ankâ sırtlansın âdâb bilmez kalbimi
Kanatlansın yükseklere, aşk olsun ayân
Ey sevgili cân, bak ömür kanatsız bir kuş
Ah bilmem ki ne vakit anlar bunu insan?
Dön bak semaya ve arza, nasıl müzeyyen
Çün sevilmek ister, aşk ister cümle cihan...
Gel sevelim, sevilelim ey bendeki cân!
Rab kılmış seni şu bîkes kalbime cân-ân
Bir Rab ki, O'na ait tüm mahluk-u müzzan
Gel sevelim, sevilelim ey bendeki cân!
Kadehimi uzattım “lâ!” kalbimi tuttu
Müşfik sâki Rahim’in cûduyla doldurdu
Bir mey ki, evvel kesretime deva oldu
Ahire vardım şu bin cüz ben bir küll oldu..
Sanma o mey-i aşkla gelen sarhoşluktur
Ve sanma yolculuk küll olmakla son bulur
Vakt-i cemdir; küll olmuş kula emr-olunur
“Kün”; kuldan kalır kül, “fe yekün” ve mahv’olur..
Vakit dar olsa gerek
-Hep içim ürpererek
Diyorum-
Vakit dar olsa gerek..
Belirsiz bir âlemde
-Ekseri penceremde
Bekliyorum-
𝓑𝓲𝓻 𝓑𝓪𝓱𝓪𝓻 olsa gerek..
Binmişim bir gemiye
-Ve böyle biteviye
Gidiyorum-
Bir diyar olsa gerek...
Şiirler