Her birimizin nasıl kendine özgü bir yürüyüşü varsa, her birimizin hissetme, düşünme ve olaylara bakış biçimi de ayrıymış ve kendini düzeltmek istesen bile, bu, bir günde olmuyormuş ve eğer kendini zorlarsan bu kez başka yönlerden gariplik çıkıyormuş.
iyileşme süreç gerektirir. bazen cok uzun bir süreçtir bu.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Gerçekten mutlu muydular, yoksa sadece bu izlenimi mi veriyorlardı bilmem ama, bir şey varsa, eylül sonunun bu güzel ikindisinde herkes mutlu gözüküyordu ve bu, içimi alışılmamış bir keder duygusuyla doldurdu. Bu görüntünün dışındaki tek kişi benmişim gibi bir izlenime kapıldım.
Boşluk...İnsan ve Duygular
hep sanırdım ki insan babasını ya da annesini yitirince ister istemez üzülür. Ama öyle olmadı. Ben hiçbir şey hissetmedim. Kendimi ne kederli buluyordum ne de terk edilmiş, bu durum bana pek ağır gelmedi, hatta anımsamıyorum bile. Ara sıra düşünü görüyorum, o kadar.....................................tek bir gözyaşı dökmedim. Oysa, küçükken bir kedim vardı, o öldüğünde gece boyu ağlamıştım!
Midori
Bu derdi ne bilmezlikten gelebilir, ne unutabilirdim. Ne ağırlığı vardı, ne kenar çizgileri, tıpkı bedenin çevresinde esen rüzgâr gibiydi.
Ölüm Ve Yasİnsan ve Duygular
unutmak için ne kadar çabalarsam çabalayayım, yüreğimin ta derinliklerinde, kenar çizgileri belirsiz bir boşluk öylece duruyordu. Sonra, zamanla, bu boşluk giderek daha belirgin ve daha saf bir biçim almaya başladı. Bu şeklin üzerine sözcükler kondurabildim. Aşağı yukarı şöyleydi:
ÖLÜM YAŞAMIN KARŞITI OLARAK DEĞİL,
PARÇASI OLARAK VARDIR
vatanabe