Reddetme, kurban büyüdükçe onun hayat biçimi haline gelir, karakteri ne iyice yerleşir. Reddetme yoluyla kurban en üst düzeyde acımayı kendisine toplar. Tabii bu reddediş için başkaları suçlanır. Bu reddetmeden kendilerinin sorumlu olduğu hiçbir şekilde akıllarına gelmez. Karşıdaki kişi onları ne kadar severse sevsin, onların kendilerini reddedeceği durumlar yaratırlar. Yakın ilişkiler kurmada zorlanan veya bir başka şekilde uygun olmayan insanları arayıp bulma konusunda da çok başarılıdırlar.
Kurban çocuklar, oynamak için genellikle zorbaları bulurlar ve bu oyunda kendilerini kurtarma konusunda her zaman annelerine güvenebilirler. Kurban çocuk okulda zorbalık yapan başka çocuklar tarafından itilip kakılacak ya da gözü morarıp ağlayarak eve gelecektir. Bunu ona yaptıran dürtü, annesi tarafından "kurtarılmak’tır. Çünkü çocuk için sevgi budur.
Hoşlanmadığımız anneye benzemek için bilinçaltı güdümüzün arttığını, yaşamlarımızda iki kez görürüz. Birinci kez, anne olduğumuzda yer alır, ikincisiyse annemiz öldüğünde.
Erkekler bana, 'Eğer benimle evlenirsen, senin çalışmana izin vereceğim,' derdi. Ben de onlara, "Benim çalışmama izin vermek mi?' diye sorardım. Çalışmak için onların iznini almaya gerek duymuyordum. İşte kadınlara, eğer ilginç bir işte çalışmak istiyorlarsa erkekleri yaşamlarından çıkartmaları gerektiğini düşündürten şey, onların geçirdikleri eğitim olmaktadır.