başımı kaldırıp telefon kulübesinin çevresine baktım. “Neredeydim?” Nerede bulunduğumu hiç mi hiç bilmiyordum. Hiçbir fikrim yoktu bu konuda. Neresiydi burası acaba? Sadece yürüyen sayısız gölge görüyordum. Hiç var olmamış bir yerin ortasında.....
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Enerjim yoktu, bir yere gidebilecek gücüm yoktu ve keder beni karanlıklar gibi kucaklıyordu
vatanabe
Hiç kuşkusuz ondan daha güzel pek çok kız vardı,........., ama bu kızda sizi derinden sarsan bir şeyler vardı işte. Ve bu heyecan içinizde zorla yaratılmıyordu. Ondan yayılan enerji, sakindi ve ortak bir titreşim yaratıyordu.
– Ara sıra yaşamdan korktuğun olmaz mı senin? diye sordum.
– O kadar da aptal değilimdir, biliyorsun, diye karşılık verdi. Elbette ara sıra olur. Bu da normal, sanırım. Ama bu korku benim, yapmam gerekeni yapmamı engellemez. Olanaklarımın sonuna değin gitmek isterim.