Geçimsiz, huysuz, yapayalnız bir adamım ben. Şayet ailem yakından koruyan, uzaktan seven davranış biçimini bir mirası teslim alır gibi almasa, bir geleneği sürdürür gibi sürdürmeseydi, hiç kuşku yok ki sevgiye bu denli yabancı olmazdım. Kitapları ve hayvanları sevdiğim gibi insanları da sevebilir, üstelik daha da ileri giderek kendimi sevme cesareti bile gösterebilirdim. İçimde çığlık çığlığa yankılanan serzeniş skalası ya da içi boşaltılamayan bir hınç değil bu. Yalnızca birkaç damla gözyaşı, azıcık da olsa anlaşılma isteği ve bir parça sevgi kırıntısı...
Enes Tayfur. / Yaşama (ma)ya Dair Notlar/