"Yüz nasıl kitaptı ya Rabbim! Bir küçük çehrede bir ömür okunurdu. Yüz aynaydı, orada Rabbimizle olan hâlimiz yansırdı. Ondan mıdır ki insan aynaya bakardı, yüzüne bakmak için."
"İnsan ne kadar ağaç kaderliydi. Kökü toprakta muhkemdi de yaprakları gibi hep savrulurduk. Ayrılık, ruhuma uzaklarda esen bir rüzgar sesi gibi gelirdi; sarı yapraklar gibi tüm yalnızlıkları süpürüp getiren."
"Yazı hazine gibiydi. Yazarda uzun seneler sırlanırdı da sırlanmamış kelimelerin sırrı olmazdı. Kelimelerde çay gibiydi, kalpte demini almazsa kokusu da tadı da iyi olmazdı."