Firuze Akbaş
@Firuzecicegi
33 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yangındaki niyaz gibi; Seni isterim Rabbim, Seni isterim
Rabbimdeki niyaz gibi, arkadaşımın ve mezardakilerin bağışlanmasındaki
niyaz gibi, gözyaşlarım sel olarak epey uzun sürdü.
Sonra ansızın başladığı gibi bitti. İşte o niyazdan birkaç
cümle: “Bağışla, bağışlamasında ve merhametinde sınır olmayan
Allah’ım bağışla. Bağışla şanı yüceler yücesi olan Allah’ım.
Allah’ım seni zikreden kulların çok az, bu deprem ile
onları da alırsan seni kimler zikredecek Rabbim, Allah’ım sana
layığı ile İbadet eden kulların çok az bunların ruhlarını kabzedersen
sana kimler layığı ile ibadet edecek ki. Günahkâr ve akılsız- düşüncesiz kullarına kızıp, mümin kullarını
helak etme. Bağışla onları ve bizi Rabbim bağışla. Bağışla senin merhametinde ve bağışlamanda sınır yok, sınırsız
bağışla Rabbim” diye niyaz devam etti ve bitti.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bursa’da Emir Sultan’ı ziyaretimizde
bizi gül kokuları ile karşıladı. Dışarı çıktığımızda,
tefekkür üzerine Allah’ın bana verdiği nimetler nelerdir diye
düşündüğüm sırada, bana şöyle buyurdu: “Allah size iyiden,
güzelden yana ne vermedi ki?” dedi. Bakın şimdi tefekkürün
boyutu ve bakış açısı değişti. Bir başlık olarak aklımıza
veya kâğıda şunu yazabiliriz Allah bana neler verdi? Doğruyola iletti, namaz kılmayı sevdirdi, insanları sevmemi öğretti,
kendinizi sevdirdi, şunu verdi, bunu verdi gibisinden yüzlerce
madde yazabiliriz. Emir Sultan Hazretleri bunu söylemekle
kestirmeden gidiyor, bize tersten okutuyor. Tefekkürde çok büyük
sevaplar olduğunu şimdi öğrendiniz mi? Lütfen, namaz kıldığınız
kadar değil, bir abdest aldığınız süre kadar dahi olsa tefekkür
edin. En büyük sevap “Allah bana ne verdi?” diye düşünmek ve
sonra “Veren Allah’a hamdolsun.” diyebilmektir. Mutlaka bunu
hayatınıza sokun. Görecek ve yaşayarak bileceksiniz ki bundan
sonra hayatınız çok güzel olacak.
Osmanlı Devleti yıkılmadan önce sadaka taşları vardı. Mahallenin
çocukları oradan para alıp bakkaldan şeker almıyorlardı, ihtiyacı olan kişiler alıyordu o paraları. Bugün o kadar çok hırsız çoğaldı ki soyulacak bir yer bırakmadılar. Bunları
düşünün? Neden bu hale geldik toplum olarak düşünün? Aslında
soyulan mal ve para ise de asıl soygunculuğu Allah (cc)’a
yolculuğumuzda yaptılar ve hala yapmaya da devam ediyorlar.
Ama bunun da sonu geldi. Üveysler geldi, aleme sevgiyi paylaşmayı
öğreten ve sevgiyi yaşatan Üveysler geldiler.
“Benim nurumla nurlandırdıklarım.” diyor Rabbim. Nur
nedir? Nur Suresi 35. Ayet’inde açıklıyor Allah (cc). “Allah,
göklerin ve yerin nurudur (aydınlatıcısıdır).” Peki, başa dönelim
Rabbim; “Bütün kullarıma nurumdan üfledim.” diyor.
“Sonra onu düzenli bir şekle sokup, içine kendi ruhundan üfürdü.
Ve sizin için kulaklar, gözler ve gönüller var etti. Siz pek az
şükrediyorsunuz!”(74) Haydi Marifet Penceresi’nden bakalım
neler gördük anlatalım. Bizler nefsimizi ezmeye, Allah (cc)’ın
emaneti olan nurunu yüceltmeye diğer adıyla ruhu yüceltmeye
geldik. Ruh nasıl yücelir? Allah (cc)’a kulluk yapmakla ve Allah
(cc)’ın kullarına hizmet etmekle yücelir. Elbette iman ve
imanın üstünde de amelimizin olması gereklidir. Amel iki türlüdür.
Birincisi, Rabbimize yaptığınız amelleriniz, gayretiniz.
Diğeri ise Rabbimizin kullarına yapılan amellerdir. Rabbimiz
kendisine yapılan ameli çok sever ama kullarına yapılan gayreti
ve ameli çok daha fazla sever. O yüzden “Haydin, hep hayırlara
koşun, yarışın…”(75) Tarık Suresi, Nisa Suresi ve daha birçok
ayetinde iyilikte, hayırda yarışın dedi ama “Namaz kılmada
yarışın.” demedi. Namaz kulun Allah (cc) ile başbaşa olma anıdır.
Hayırda yarışma ise kulun kullar ile olma anındandır. Agâh
olun biraz, ortaya bir somut iş koyuyorsun. Birbirinize yardım
ettiğinizde, aranızda sevgi doğacak. Bu sevgi ile Müslümanlar
birbirlerine kenetlenecek ve içlerindeki sevgiyi katlayarak onlar
da başkalarına yardım edecekler. Peki, ne olacak? İslam’ın üzerine
yapıştırılmaya çalışılan o kötülük etiketi, terörist İslam yaftası
kalkacak yardımlaşma gelecek ve huzur gelecek. Böylelikle
gayri müslimlerin İslama kurduğu tuzak boşa gidecek.
Rabbi sevip tanımaya çok geç, 47 yaşında başladım. Rabbime
“Rabbim! Sana karşı borcum çok, Sen merhametlilerin en merhametlisisin.
Merhametine sığınıyorum. Lakin senin karşına da
borçlu bir kul olarak gelmek istemiyorum. Bana bu bin yıllık
namaz sevabını öğret ki borçlarımın çoğu silinsin.” diye sorduğumda,
o güne kadar zikirde tıfl mânâdayken sorduğum her
sorunun cevabını alırken, bunun cevabı verilmedi. Bu sorunun
cevabı 10 yıl sonra bana ayet olarak verildi: “Şimdi Rabbinizin
hangi nimetlerini yalanlıyorsunuz?”(127) Yani bir bakıma “Rabbinin
sana verdiklerini düşünsene!” dedi Rabbim. Defalarca
Kur’an okudum, okuduklarımı tefekkür de ettim.Ama Kur’an’ın
içindeki bu ayetin varlığı o ana kadar bana idrak ettirilmemişti.
Demek ki o bilince ermem, o bilgi düzeyine, manevî ilim
düzeyinde derece almam lazımmış. O idrak verildikten sonra her
şey kolaylaştı. En büyük tefekkürün Allah’ın bize verdiği
nimetlere hamd edebilmek olduğunu öğrendim. Önce idrak edeceğiz,
idrakimizden sonra O’na hamdımızı göstereceğiz. İşte bu,
sizi devrin manevî pehlivanı yapar. Defalarca Kur'an okuduk, defalarca
hatim ettik ama aklımızla idrak edemedik.Allah’ı zikretmek,
Kur’an’ı okumak, sünnetlere sarılmak, sizde idraki
geliştirir. İdrak nedir? Herkesin bildiğinden farklı bir boyutta
görebilmek, anlayabilmektir.