Dünyanın başlangıcından beri hiçbir satranç sorusunda siyah kazanmamıştı. İyiliğin kötülük üstündeki sonsuz, değişmez zaferini temsil etmiyor muydu bu? Devasa yüz ona bakıyordu, sakin bir güçle doluydu. Beyaz her zaman mat eder.
"Senin dediğin o yolu nasıl bulabiliriz ki?"
Cevabıma karşılık:
"Bazen birinin yardımıyla bazen de senden gelen bir farkındalık ile." Dedi ve saçlarımı karıştırdı.
"Bazen bu kadar olgun beni şaşırtıyor."
Acaba neler yaşadı da bu noktaya geldi ve böyle birisi oldu?
"Şaşırtmayı ve süprizleri severim. Çünkü şaşırtmak mutlu ediyor. Belki bu yüzden biraz çılgınımdır." Dedi gülerek.
"Belki de. Ben senin kadar çılgın değilim."
Söylediğime gülümsedi ve burnuma bir fiske vurdu.
"Olamazsın tabi. Çok utangaçsın. Benim gibi otobüste şarkı söylemezsin tek başına. Birinin sana cesaret vermesi gerek."
....................................................devam edecek