Bilirim, dedi sonra; senin gibi has insanlar daima böyledir, ettikleri iyilikleri unuturlar yahut unutmamış olsalar dahi katiyen konuşmak istemezler. Sen de unutmuşsun demek ki...
Benim için kitaplar, kendimi yitirdiğim ve yitirmeyi sürdürdüğüm orman yaşantısının ta ken-disiydi. Göz kamaştırıcı güzellikteki çiçeklerdi; simsiyah yüksek dallardı, gizemli sessizliklerdi, göksel seslerdi; ama 35011 zamanda dağların, eğreltiotlarınm ve yağmurların ötesindeki insanların yaşamıydı