Sen kalabalıksın yalnız olduğun kadar
Bu yalnızlık epey kalabalık
Bense yalnızım şu kalabalık içinde.
Ağlama sesleri hıçkırıkla karışık
Kapalı her kapının ardında.
Açık kapılar da mutlu değil üstelik
Açılışları
Kendilerinden kaçışlarından az önce çünkü.
Baktığın her yerde bi körlük gizli sanki
Benim göremediğim her şey o kadar net ki
Kaçanların buldukları kendi dışında neyse
Senin göremediğin benim baktığım şeyse
Bi yalnız bi kalabalıksak seninle
Belki ağlamazlar kapalı kapıların ardındakiler
Açılmaz kapılar belki birilerinin kendinden kaçması için
Yalnız değilim kalabalıksın
Fakat bu kalabalığın epey yalnız
Baktığım yerlerde bi körlük
Göremediğin her şey net oysa
Bi açık bi kapalı kapılarımız
Bi kalabalık bi yalnız
Bi mutsuz bi mutluyuz seninle
Kapattık kapıları
Hem kalabalık hem yalnızken
Ne mutluyuz ne mutsuz
Ne sen bensin ne ben sen
Ne baktık ne gördük birbirimizi.
Ne kördük
Hem yalnız hem kalabalıkken
Bi film değil bu bi oyun bi gerçek de
bi yalan belki olabilir
Sen siyah değildin
Bi rengin yoktu ama olsaydı siyah olmazdın
yine de karanlık gibi kalabalıktın geceleri
Sen toz zerreleri gibiydin sokak lambasının altinda turuncu bi ışıkta uçuşan hem bi anda çok olan hem varlığı çoğunlukla olmayan
Ben bi renk olsaydım siyah olurdum ama
En çok gündüzleri kaybolurdum
Bi toz zerresi olmazdım üstelik
Fakat karanlık olunca da insan
Parçalanır ve uçuşur
En çok dağılır
Karanlıksan çok fakat tutsak
ve tozsam minik ama özgür
Kalabalıksak ve birlikte dağılırsak
Hem çok hem hiç yoksak
Dinleme beni çünkü yalan söyledim
Toz zerresi değiliz karanlık da
Tutsak ya da özgür
Var ya da çok falan değiliz
Ne olduğumuzu bilmiyorum
Dağılıyorum biliyorum
Ve bu bi oyundu
Ne olmadığımızı biliyorsun
Biliyorsun karanlık olmadığımızı