Bi kübb
@Fleurblanche
Bu profilde ne görüyorsun bilmiyorum. Ama gördüğün şey değilim. Bildiğim bi şey olabilirim fakat bilmiyorsun ne bildiğimi. Önemi yok.
Lisans
5033 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
Sorgulamak hadsizlikse hadsizleşelim ve böyle söyledi papatya.Felsefe-Düşünce
Herkese merhaba; (aslında itiraf etmeliyim ki size değil kendime sesleniyorum, o halde bana da merhaba böyle buyuruyorum ben- ama yok, hayır hayır buyurduğum falan yok buyurmak haddim değil kendime bile evet kendime bile).
Ne yazacağımı bilmiyorum bir sonraki kelimem ne olacak bir fikrim yok neden kitabımı henüz bitirmemişken bu incelemeye giriştim bilmem hiç. Okuyacak mısınız içimden geçenleri buraya asla tam olarak aktaramayışımı, okusanız bile yazdığım şeylerin kim için ne anlamı olacak ya da şöyle denmeli olacak mı gerçekten? Herhangi bir cümlem beyniniz ya da kalbinizin karanlıkta kalmış bir köşesini birkaç saniyeliğine de olsa aydınlatacak mı mesela? Bilemem bunu ben bilemediğim diğer her şey gibi.
Sizinle bir bilge gibi konuşamam. İyilik ve kötülük üzerine ya da başka pek çok şey üzerine manidar şeyler söyleyebilir miyim? Bilmiyorum. Söylerim belki ama manası hepimiz için farklı olmaz mı söylediklerimin işitmek istediklerinizi duymaz mısınız sadece? Belki hiç demediklerimi bile duyacaksınız benden ama sadece siz duyacaksınız bir başkası değil. Hepimiz kendi manalarımızı içimizde taşımaz mıyız hem? Tıpkı manasızlığımızı taşıdığımız gibi.
İnanır mısınız Descartes gibi düşündüğüme göre varım da diyemiyorum, soruyorum fakat var mıyım acaba gerçekten ya yoksam? Ya olmadıysam hiç. Ve kelimelerim belki kokusu bile olmayan bir silginin tozlarıdır savrulmuş ve dağılmış..
Ne konuşuyor bu kız diyor musunuz ya da ne saçmalıyor? Boşverin tüm bunları, bu kitap ne mi anlatıyor hangi birini anlatabilirim anlatılanların bunu da bilmiyorum açıkçası. Ve evet tüm bu bilgisizliğimin içinde tek bildiğim bilmeyişimin kendisi Sokrates'in dediği gibi.
Bu kitabın ne anlattığını diyemem sizlere fakat bana anımsattığı şeyi diyebilirim, sorgulamam gerekenleri hatırlattığını
Reklam
Kardeş Mavi
Düşman mıyız neyiz? Öyle bakma şaşkın şaşkın sana diyorum evet hiç tanımadığım sana. Düşmanlık bürümüş bizi o kadar düşmanız ki hatta öyle nefret ediyoruz ki biz seninle ben ve o bir de şu işte birbirimizden, etmesek nefret neden bu kadar kötü oluruz ki birbirimize karşı. Karanlığa kör, kopan bir çığlığa sağır, haykırman gereken yerde dilsiz oluyorsan şayet sen karanlıktan nefret etmediğini iddia edebilir misin mesela? Hayır nefret değil bu, başka bir şey adını koyamıyorum ama biliyorum ki şunu kötülüğümüz sığmıyor kendi içimize, taşıyor dünyaya göz göre göre. Bir yerde acı çekiyor insanlar ve sanki o acı hiç bilmediğimiz başka bir dünyadaymış gibi kahkahalar kopuyor başka bir yerde başka bir evde yaşlar geliyor gözlerinden insanların çok çok gülmekten ama ağlamaktan değil çünkü hayat o kadar güzel ki hepimiz için. Öyle değil mi? Acının olduğu yerde bir ev bile yok oysa yıkıntılardan ibaret her şey, bunlar olurken bir grup x partisi y partisi z partisi daha iyi diye tartışıyor aralarında. O değil de siyaset gülmeyi unutan bir çocuğa gülmenin nasıl bir şey olduğunu anımsatabilir mi acaba? Ben pek sanmıyorum da. Öyle olsaydı şu anda sokaklarda ağlayan ya da üşüyen tek bir çocuk olmazdı zannımca. Bir çizgi düşünün bir tarafında ayağı çıplak bir çocuk, kupkuru bastığı toprak halinden belli, su arıyor bir yudum. Çizginin öbür tarafında elleri ojeli bakımlı bir kadın evinin bahçesinde yeni açmış çiçeklerini suluyor. Su saksıdan taşıyor yerdeki pisliği beraberinde alıp götürüyor. Su yerdeki pisliği temizliyor. Yerde çamurdan ne bir kir ne bir iz kalıyor. Peki ya içimiz onu kim temizleyecek bizden başka? Adını koyamıyorum, bir çocuk hiç oyun oynamamışsa hayatında ve onun gülüşü alındıysa dudaklarından sen tanımıyorsan onu bu olanlarda yoksa da yakından bir payın ama biliyorsan
DUR, bir kere bağır öyle GİT(ME)!
Bazı kitaplar vardır, adı bir şeyleri çağrıştırır size okumak istersiniz onu, bazılarının içeriği hakkında bir şeyler biliyorsunuzdur alır ve kendiniz yorumlamak istersiniz bir de. Ve bazı kitaplar tesadüfen çıkar karşınıza, okudukça bazı satırlar sırf sizi bulsun diye yazılmıştır sanki, şöyle ifade etmek daha doğru olur belki, içinizde uyuyan bir şeyleri uyandırmak için karşınıza çıkmış gibi.
Ve işte bu kitap ve ben, bir de siz...
Özdemir Asaf'ın ilk şiirlerine tutuldum ben, sevgi dolu oluşuna, aşkla yazılışına, yüreğe o incecik dokunuşuna vuruldum.
Bu kitapla beni aldı gerçeklerin ortasına koydu, onun anlattığı bir karakter gibiydim, anlattığı karakterler çünkü nasıl anlatsam size insan kelimesinin başına getirebileceğiniz her sıfattan birazdı.
En mühimi okurken düşündüm kendimi önce, sonra tüm insanları. Üzüldüm. Üzülmek neye yarardı, daha ötesi lazımdı. Düşündüm, sorguladım bu da yetmezdi bir şey yapmak lazımdı, insanların sesi olmak, eli olmak, kolu olmak, ayağı, gözü.
Görmeyen, insanlar vardı çünkü gözleri çok sağlıklı olmasına rağmen. Kelimeler zihnine doluştuğu halde konuşmayan, bacakları iyi olmasına karşın adım atmayan, gücü olduğu halde hiçbir şey yapmayan, her şey olamazdı bir insan ama hiç olanlar vardı, o hiçlerin hiçliğini azaltmak için daha çok çabalamak lazımdı demek istediğim, anlatabiliyor muyum?
Dünyayı bir bütün olarak görürsek yine görürüz ki peşi sıra insanlar bu bütünü parçalamaya çabalayan yegane varlıktır. Soruyorum size dünya kaç parçadır, kaç kıta, kaç canlı, kaç etnik grup, kaç azınlık, kaç din, kaç mezhep, kaç cinsiyet, kaç dil, kaç lehçe, kaç şive, kaç ırk, kaç siyaset, kaç ülke, kaç aile? Ben, sen, o, biz, siz, onlar olarak görmek insanları ne demek? Biz olmak sözde ama bizden misin diye sormak başka birine bir yandan bütün olmak
Kelimeler de ağlarmış..
Hayatta canımızı acıtan gerçekler vardır. Bazı gerçekler gerçek olduğunu kabul edemeyeceğimiz kadar korkunçtur, üzücüdür. Çocuklar, dünyanın belki de en masum canlıları olan varlıklar oyundan başka gözlerinin bir şey görmediği çoğu zaman. Ama bu, bizim çocuk denilince ilk aklımıza gelen bir tanım, bu tanımın ötesinde bilmeliyiz ki çocuk yüreğinin kaldıramayacağını düşündüğümüz travmatik deneyimleri olan birçok çocuk da var aslında bilmediğimiz. Bazıları ihmal edilmiş, bazıları sevgiye muhtaç, bazıları dokunulmaya aç, bazılarının aradığı sadece ondan esirgenen ufacık bir şefkat, bazıları kötü dokunuşların kurbanı olmuş, bazıları kızgın ama bu kızgınlık bebekliğinde sesine ses veren olmadığından. Bazıları bu dünyada güvenebilecekleri tek insanın kendisi olduğunu öğrenmiş. Bazıları öyle çaresiz hissetmiş öyle kafası karışmış öyle korkmuş ki ama bir o kadar da ufak ve savunmasız ki yazarın dediği gibi insanlar için en tehditkar canlı yine insan olduğu için. Zira o küçücük çocuk bedeninin ve çocuk kalbinin korktuğu şey yine bir insandır çoğu zaman. Sevginin dili zamanında öğretilmezse meğer bir çocuğa, çocuk onu hiçbir zaman öğrenemezmiş. Bazılarının kalbi bozulunca, kırılınca bir kere, çizikler onarılırmış belki ama o kırığın açtığı yara tamamen kapanamazmış bir daha ve olamazmış hiçbir şey eskisi gibi asla. Bu kitapta erken yaştaki deneyimlerin çocuklarda nasıl travmatik izler bıraktığını ve onun yaşamını aynı zamanda belki de bir başkasının yaşamını nasıl etkilediğine tanık olacaksınız, bazı satırlar canınızı yakacak, bir gözyaşı sayfanın tam o cümlesine damlayacak belki, bazı anlarda okurken içinizde bir umut ışığı yanacak tebessüm edeceksiniz ama bu, yine de buruk bir tebessüm olacak. Çünkü aklınızın bir köşesinde okuduğunuz her vakada o çocuğun yaşadığı travmanın onda
Frankl'a göre hayatın bir anlamı yoktur, her insan kendi anlamını kendisi oluşturur. Kendini arayan bir adam vardı bu kitapta onun bu yolculuğuna eşlik eden biriydim ben de onun sınıfından değildim, daha üstte ya da aşağı tabakadan da değil, öylesine bir insandım kendimi bulamayan onun gibi arayan bir insan.
Freud'un insandaki saldırganlık ve cinsellik dürtülerine yaptığı vurgu gözler önüne serildi adeta. Bakışlarla bile savaşlar açıldığını gördüm. İnsanın aciz yanının farkına varılmasıyla bundan duyulan hazlara şahit olup insanın kötücül yanıyla yüzleştim bir kez daha. İçimizdeki idin sesini bastıran süper egoyu da gördüm. Geçmişinin onda bıraktığı izleri hatırladığında adam özüne dönmeyi de yaşadı. Karanlık yanıyla yüzleşti belki ama toplumun, içinde bulunduğu sınıfın, ona biçtiği rolden çıkıp yıllar sonra kendisi olmasının heyecanını duyumsadı derinden. Bastırılmış duygularını artık serbest bırakmıştı. Adler'in sosyal ilgi kavramına göre birey ancak diğerleriyle ilişki kurarak birey olma niteliğini kazanır. Diğerleriyle kurulamayan bir ilişkinin dönüşümünü gördüm, nasıl değiştiğine tanık oldum, önce hiç olmayan ama var sanılan sonra yokluğunun farkına varılan ve var olması için umutsuzca çabalanan en sonda ise o ilişkiyi kurabilmenin mutluluğuna ulaşılan aşamaları takip ettim adım adım. Zweig'ın tasarladığı ve benim zihnimde tahayyül etmeye çalıştığım bu karakterde. Bu karakter kendine yabancılaşmış bir birey aynı zamanda, geleneksel kalıplarından kurtulup özgürleşmeyi başaran da o. Yalnızlığın en üst duygusunu yaşadı önce.
"Hiç bilmediğim bir uçurumun içine düştüm, yine de o bir saatin içinde sizin aranızda geçirdiğim kaskatı yıllardan çok daha canlı hissettim kendimi. Size ait değilim artık, içinizden biri değilim, ama yükseklerde ama diplerde dışınızda bir
Reklam