Ne kolay yargılayabiliyoruz tanımadığımız hatta tanıdığımızı sandığımız insanları. Düşüncelerinden kişilik tespitleri yapmaya bayılıyoruz. Biz hep doğruyuz ama bizden farklı düşünen yanlış. Her şey zaten kesinlikle sandığımız gibidir yanılma ihtimalimiz yok. Acımasız olabiliriz bazılarına karşı çünkü kesinlikle hak etmiştir. Empati kurmasak da olur. Çünkü suçlamak daha kolay. Kendimizi kaybedebiliriz doğrumuz uğruna yanlışlarıyla çevremizde bulunanların canı cehenneme! Sen osun ben buyum. Biz şöyleyiz siz öyle. Kutuplar olmalı mutlaka hayatımızda benimle aynı kutupta mısın? Değil misin eğer böyleyse seni kırmaya hakkım var. Çünkü sen kötü her şeye layıksın ve benim bu yaptığım kötülüğe dahil değil. Çünkü benim kutbumda sadece doğrular varken yanlış yaptığımdan söz edemezsin. İnsanlar neden böyle? Evet ben de insanım ve şu an yaptığımın da bi yargılama olmadığını kim iddia edebilir?
Haklı olabilirsin belki kişiliği sandığın gibi. Belki yanlış yapan o ve evet kesinlikle o haksız. Ama unuttuğun önemli bi şey var. Sen de tamamen haklı değilsin. Ve dahası bi ya da birkaç konuda haklısın diye bu senin her şeye hakkın olduğu anlamına gelmiyor. Sen mükemmel değilsin. Objektif hiç değilsin. En önemlisi karşındakini haklı olduğuna bu şekilde ikna edemezsin. Onu sana ve davranışlarına karşı irite ederek kendinin haklı olduğuna daha da inanmasına sebep olabilirsin ama. Kendi doğrularımız gözlerimizi kör ediyor ve doğru sandığımız yanlışlarımızı görmüyoruz. Yanlışlarınızı görüyoruz. Herkesin tek ve en güzel yaptığı şey yanlışlarını görmek ama başkalarının peki yanlışlarımızı ne zaman göreceğiz? Pardon göremeyiz çünkü yok ki! Bembeyazım siyahsınız. Böyle demiyor musun? Dolaylı olarak dememiş olduğuna emin miyiz hiç sanmıyorum. Çünkü sanmam için başkalarını değil önce kendini