Yaşamsın ve ölümsün.
Martta geldin
çıplak toprağa -
ürpertin sürüyor,
İlkbaharın kanı
-anemon ya da bulut -
hafif adımın toprağı altüst etti.
Yeniden başlıyor acı.
(...)
(...)
yaşayan tatlı meyve bizim mevsimimizi yaşayan ve soluyan, senin gücün
kapalı sessizliğindedir.
Esintideki canlı ot gibi ürperiyor ve gülüyorsun, ama sen, sen topraksın.
Vahşi köksün.
Bekleyen topraksın.