İsmail bastug
@Forever_Bastug
Her mutsuzluğun ötesinde yine yaşam bekler. Ama insana özgü bir yeteneksizliktir yaşayamamak.
Yoksa hangi balık boğmuş kendini; hangi serçe atlamış damdan?
Dostoyevski
#270814929
#275263150
#274287236
"Bunca şevkle tutunmaktan hayata,
Serbest kalmış korkudan,ümitten,
Kaçar ve şükrederiz tanrılara:
Bu lütuf geldiyse hangisinden.
Bu canlı sonsuza dek ömür sürmez
Ölü adam hiçbir zaman dirilmez
En yorulmuş nehir bile dinlenmez
Denize ulaşmadan salimen."
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hayat, hastalıklı bir insanın yorgun gözlerini yakan güçlü bir ışık gibiydi.Uyanık geçirdiği her an, etrafında ve üzerinde çiğ bir öfkeyle parlıyordu. Acıtıyordu. Dayanılmaz bir acı veriyordu.
Ne çok uyuduğunu ve buna rağmen ne çok uyumak istrdigini fark etti. Halbuki eskiden uykudan nefret ederdi. O zamanlar uyku hayatının kıymetli anlarını çalıyordu. Yirmidört saatte dört saat uyku, dört saatlik hayatın elinden alınması demekti. Nasılda çok görürdü uykuyu! Oysa şimdi çok gördüğü şey hayattı artık. Hayat güzel değildi; tatsızdı, acıydı. En vahimi de buydu. Yaşamayı arzu etmeyen bir hayat sona erme yoluna girmiş demektir. Derinlerinde bir yerde hissettiği kendini koruma içgüdüsü onu harekete geçirince oradan uzaklaşması gerektiğinin farkına vardı. Odaya göz gezdirdi; eşyalarını toparlamanin düşüncesi bile yorucuydu.
"Ama artık çok geç," dedi Martin. Lizzie'nin sözlerini hatırladı. "Ben hasta bir adamım. Hayır bedenim değil, ruhum hasta, beynim hasta. Bütün değerlerimi kaybettim sanki. Hiçbir şeyi umursamıyorum. Birkaç ay önce gelseydin her şey çok farklı olurdu. Ama artık çok geç"
"Hiç de geç değil" diye bağırdı Ruth. Göstereceğim sana. Aşkımın ne kadar büyüdüğünü, benim için sınıfımdan da değerli olduğunu, en önem verdiğim şey olduğunu kanıtlayacağım. Burjuva'ların değer verdiği ne varsa reddedeceğim. Artık hayattan korkmuyorum.
Dergilerde hakkında yazılanları okuyor, o yazılanlardaki kendi tasviri üzerine düşünüyor düşünüyor, sonunda kendi kimliğiyle o yazılanları bağdaştıramaz hale geliyordu. Hayatını yaşayan, heyecanlar duyan, aşk'ı tadandı o; kalenderdi hayatın hafifliklerini tebessümle karşılayandı; gemilerin üst güvertesinde görev yapan, ayak basılmamış topraklarda dolaşan, kavgayla geçen eski günlerde çetesini yönetendi. Halk kütüphanesindeki binlerce kitabı ilk gördüğünde ağzı açık kalan ama sonrasında kitapların içinde yolunu bulmayı öğrenip onların efendisi olandı; geceleri yağ yakarak çalışan, mahmuzunu ayarlayıp yatan ve kitapları kendi başına yazandı.