Ferheng SEDRİ
@FransKafka
Şu anda okuduğu kitaplar
Kendini yapayalnız ve çaresiz hissettiğinde dua etmeyi asla unutma. Başkalarının söylediklerine aldırış etmeden sadece dua et. Her şey yoluna girecek.
"Bil ki, hiçbir zaman yalnız değilsin.Tanrı her zaman senin yanında. Ne zaman korkacak olursan, dua et."
Ruth'a göre içinde bulunduğu durum karanlıktı. O, daha önce hiç aşık olmamıştı. Bu gibi konulardaki bütün deneyimi, günlük sıradan olayların, sanrı yoluyla gerçekdışı olaylara ait sihirli bir hayal dünyasına aktarıldığı kitaplarda okuduklarına dayanıyordu; bu kaba gemicinin, kalbine sokularak orada zincire vurulmuş kuvvetler biriktirdiğinden ve günün birinde bunların patlayıp çıkarak, benliğini alev dalgaları halinde saracağından haberi bile yoktu. O, aşk ateşini henüz tatmamıştı. Aşk hakkındaki bilgisi tamamıyla teorikti ve o, aşkın bir şebnem, ya da durgun bir suyun yüzündeki minik dalgalar gibi yumuşak, hafif pırıltılı bir alev ve bir yaz gecesinin kadife karanlığı gibi serin olduğunu düşünürdü. Aşkı daha çok, sakin, yumuşak bir yakınlık; göksel bir durgunluğa sahip, çiçek kokulu, loş bir atmosferde sevgiliye hizmet ediş diye düşünürdü. Ruth aşkın ruhsal sarsıntılarını, kavurucu sıcaklığını ve bu kavurucu sıcaklığın geride bıraktığı işe yaramaz küllerin getirdiği üzüntüleri aklından bile geçirmezdi.
Martin sayfanın üzerine daha çok eğildi, Ruth'un saçı yüzüne değdi. Hayatında pek çok defa bayılmıştı, şimdi de bayılacağını zannetti. Ruth, ona şimdiye değin hiç bu kadar yanına ulaşılabilir görünmemişti. O an için, onları birbirinden ayıran açmazın üzerine bir köprü kuruldu. Bütün bunlara rağmen Ruth'a olan saygı hislerinde bir değişiklik yoktu. Ruth, onun seviyesine inmemişti, Martin onun düzeyine çıkmaya çalışmıştı. O anda Ruth'a duyduğu saygı, dini bir huşudan, yücelikten hiç de farklı değildi. Martin de, sanki izin almadan kutsal yere girmiş hissiyle başını, Ruth farkında bile olmadan, bir elektrik çarpması gibi sarsan bu yakınlıktan dikkatle, usulcacık ayırdı.