Ölümden söz ederken aslında neden söz ederiz? Aramızdan ayrılan kişiden mi , yoksa kendimizden mi ? Yoksa yokluğun
kendisinden mi ? O denli yok ki, her boş anı yokluğuyla dolduruyor.
Onun bugüne kadarki varlığı, benim kendi varlığımı, çocukluğumun varlığını doğruluyordu.
…
Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hala var olduğumu söylenebilir mi ?