Mecnun dağda tuzağa ayağını kaptırmış bir ceylan görünce onun gözlerini Leyla’nın gözlerine benzetmiş, sırf bu yüzden avcıyı bekleyip diyetini ödeyerek ceylanı serbest
bırakmıştı. “Niçin böyle yaptın?” dediklerinde ise “Leyla’ya benzeyen birine zulüm yaraşık değildir!” cevabını vermişti.
Çünkü aşk, kendisinden geçip sevgilideki gerçekliğe ulaşmanın adıydı. Eğer âşık kendi gerçekliğine sevgilide eriyerek ulaşabiliyorsa ayrılık veya kavuşma, ret veya kabul, karar veya irade, açılma veya kapanma ortadan kalkıyordu.