Figen Aslan
@Frisn
Öncelikle özellikle son sayfalarda elimden bırakamadan okudum. Aslında biraz tetikleyici, aynı evde yaşarken birbirinden bu kadar bihaber olması insanların. Duygularımızı ve yaşantılarımızı paylaşmanın zorluğu cidden tokatlıyor kitap boyunca. Kitap bitince sanki daha yazılabilecek çok şey varmış gibi gissettim ama yalan yok:))
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İçerik olarak sade ve akıcı, tam bir başucu kitabı. Fakat benim özellikle bahsetmek istediğim bir nokta var ki çevirisi ve dil bilgisi gerçekten çok kötü bir noktada. Yayınevi yazım kurallarına hiç dikkat etmemiş, kitapta geçen bütün "şey"ler birleşik yazılmış. Bazı noktalarda kelimeler bile yanlış yazılmış. Düşük ve anlatım bozukluğu olan cümleler dolu. Gerçekten dikkat dağıtıcı.
Son zamanlarda varoluşsal sancıları olanlara tavsiye etmeyeceğim bir roman.
Çünkü okurken ve özellikle bitirdikten sonra insanın içindeki umutsuzluğu körüklüyor. Belki bazılarında bir isyan ateşi de yakabilir ama ben gerçekten yazarın betimlediği acıyı içimde hissettim.
Kitapta 1929 yılında başlayan ve dünyanın en büyük ekonomik krizi olan Büyük Buhran dönemini Oklahoma'lı bir aile perspektifinden görüyoruz. Göç etmek zorunda bırakılmış binlerce, yüz binlerce insan ve umutla çıktıkları yolda yaşadıkları inanılmaz etkileyici betimlemelerle anlatılmış. Özellikle son sahne gözümde bir tablo gibi canlandı, sanki rönesans döneminde ünlü bir ressam tarafından yapılmış bir tablo gibi. Sanki bu sahneyi daha önce görmüşüm gibi.
Kitapta Joad ailesinin yaşadıkları öyle etkileyici şekilde betimlenmiş ki bitirince ilk işim Büyük Buhran hakkında araştırma yapmak oldu. Dönemin koşullarını öğrendikçe yazarın bize bir aile dramı değil kapitalist sistemin yıkıcı etkisini sunmak istediğini düşündüm.
Kesinlikle düşünce dünyamda uzunca zaman yer tutacak bir roman olarak kalacak, hatta belki daha sonra tekrar okurum.
