"Ölüme 'göçüp gitmek' diyen ya da 'huzur içinde' ölündüğünü düşünen her kimse,diye düşünüyor Eliza,hiç ölüm görmemiştir.Ölüm vahşi bir şey,bir savaş.Vücut duvara tutunan sarmaşık gibi hayata yapışıyor ve onu kolay kolay bırakmıyor, bırakmamak için savaş veriyor."
"Hamnet kendini bileli hissettiği bir şeyi bir kez daha hissediyor:Judith onun yarısı,ikisi bir cevizin iki yarısı gibi birbirlerine bağlılar.O olmazsa Hamnet eksik kalır,yitip gider.Judith' in koparılıp alındığı yerdeki yara ölene dek kapanmaz. Onsuz nasıl yaşar ki? Yaşayamaz.Kalbe ciğerler olmadan yaşamasını, ayı gökyüzünden koparıp alarak yıldızlara onun yerini almalarını söylemek, arpanın yağmursuz büyümesini beklemek gibi bir şey olur bu."