Aynı zamanda da soğukkanlı, hem de olabildiğince soğukkanlı bir düşünme eyleminin, çaresizlik içerisinde verilen kararlardan çok daha iyi olduğunu anımsamayı unutmuyordu.
İnsanların bir-birindən ötrü bu cür az əhəmiyyət kəsb etdiyini görəndə sinəmi didib başımı daşlara çırpmaq istəyirəm. Heyhat! Sevgi, sevinc, coşqu və nəşə özümdə yoxdursa, onu mənə başqası verməz, soyuq və gücsüz olan bir başqasını da mən – qəlbim fərəhlə dolu olsa belə, – xoşbəxt edə bilmərəm.
Dostların sənə rəğbət bəsləyir! Sən tez-tez onları sevindirirsən və sənə elə gəlir ki, onlarsız keçinmək olmaz, amma yenə də... Əgər çıxıb gedəsi olsan, bu adamları tərk etsən, sənin yoxluğunun onların taleyində yaratdığı boşluğu hansı zamana qədər hiss edə biləcəklər? Nə qədər?
İnsan necə etibarsız olmalıdır ki, əslində, öz mövcudluğuna əminlik hasil etdiyi, varlığının yeganə gerçək ifadəsini sevdiklərinin xatirəsində və qəlbində tapdığı yerdə bu cür sönməyə, yox olmağa, özü də belə tezliklə yox olmağa məhkum olsun!