Sinek Valesi
@Furkan58272
Konuşmak,anlatmak artık insanlara bir şey farkettirmiyor.Artık kimse hayal kurmuyor.Herkes hayatın tekdüzeliğinin içinde bir yol bulup ölene kadar yaşamak istiyor.Artık kimse anlamıyor.
Bi kaç gün önce kendimce bir yazı yazdım. Kendimce güzeldi ve edebi bir değeri vardı. Fakat uzun olduğundan mıdır bilmiyorum kimseler okumadı. Hatta eksiklerimi söylerseniz çok mutlu olurum diye de bir not ilistirmistim yazımın başına. Ama kimseler bişey yazmadı. Sanırım bu uygulama kitap uygulaması değil. Twit atar gibi kamyom arkası yazısı yazarsam daha çok rağbet görür sanırım.
Okuyup eksimlerimi söylerseniz çok mutlu olurum :). Zaman kavramı önemini yitirmişti.Icindeki boşluk o kadar büyümüştü ki haddini aşmıştı. Hayatının tekdüze oluşu onu yaşamın dışına itmişti. Iradesini özgür olduğu halde kullanamamak kendisini bir bitki gibi hissettiriyordu . Yağmurun yağışı, havanın soğuk olması , onun gülüşü... Hiçbir şey ama hiçbir şey onu heyecanlandırmaya yetmiyordu . Bir şeyler yapmalıydı, yapacaktı da. Bu boşluğu küçük küçük mutluluklarla doldurmalıydı. Çünkü bir evren gibi saniye saniye çoğalan bu boşluk , onu ölüme kadar yalnız bırakmayacak ve hazin sona daha da yaklaştıracaktı. Bir hata yapmalıydı belki de.Onu bir süre oyalayacak ve dikkatini kendi üzerine çekebilecek bir hata. Hatalar... Hayat onlarla dolu.O kadar çoklar ki onları büyük, küçük, pembe gibi sıfatlarla sınıflandırdık. Yaradılış belası olan bu hata yapma güdüsune sahipken yapacak hata aramak yalnızca bir delinin işi olabilirdi.Tanrı bunu neye yorumlayabilir? Beklentim o kadar düşük ki vereceği ufak bir mutluluğun benim boşluğumdan tasacagından endişeliyim. Tanrı endişe duyar mı ki? Duymaz galiba. Dünü, bugünü, yarını bilen bir varlık neden endişe duysun ki. Tanrım, bu boşluğumun kefareti güzel bir yarını yaşatır mı ki bana? Endişe kurtçukları zihnimi istila ediyor. Bir şeyler yapmak gerek . Bir umut, bir fikir, bir hikaye peşinden koşmak. Sevmeye çalışmak insanları, onlarla sohbet etmek. Yağmurda sigara tüttürmek, müzik dinlemek , sorumluluklardan kaçmak... Bunlar yeterince oyalanılabilecek şeyler değil mi ? Insan oğluyuz nankörüz. Büyük saadetlere kaptırdık mı kendimizi ne ufak bir gülümseme ne de bir çiçeğin taze yağmurlu kokusu onu mutlu etmeye yetmiyor. Aslında bizler, sırtlarına fazla yük bırakılmış olduğundan yorgun insanlar mıyız? Bu yorgunluk sabır yetimizi mı
Bugünün yarını var mı bilemeyiz. Bu yüzden sevdiklerinize sarılmayı birbirinize çok görmeyin
Her yere yetişilir
Hiçbir şeye geç kalınmaz ama
Çocuğum beni bağışla
Ahmet Abi sen de bağışla
Boynu bükük duruyorsam eğer
İçimden öyle geldiği için değil
Ama hiç değil
Ah güzel Ahmet abim benim
İnsan yaşadığı yere benzer
O yerin suyuna, o yerin toprağına benzer
Suyunda yüzen balığa
Toprağını iten çiçeğe
Dağlarının, tepelerinin dumanlı eğimine
Konyanın beyaz
Antebin kırmızı düzlüğüne benzer
Göğüne benzer ki gözyaşları mavidir
Denize benzer ki dalgalıdır bakışları
Evlerine, sokaklarına, köşebaşlarına
Öylesine benzer ki
Ve avlularına
(Bir kuyu halkasıyla sıkıştırılmıştır kalbi)
Ve sözlerine
(Yani bir cep aynası alım-satımına belki)
Ve bir gün birinin adres sormasına benzer
Sorarken sorarken üzünçlü bir görüntüsüne
Camcının cam kesmesine, dülgerin rende tutmasına
Öyle bir cıgara yakımına, birinin gazoz açmasına
Minibüslerine, gecekondularına
Hasretine, yalanına benzer