Furkan
@Furkan_00kln
''Bunu daha önce neden dinlememişim!'' Dedirtecek bir şarkı bırak.
Bu kitapta Yaşar adında bir adamın hayatını okuyoruz. Yaşar, kağıt üzerinde ölü görünüyor ama gerçekte yaşıyor. Hayatta olduğunu kanıtlamaya çalışırken başına gelmeyen kalmıyor. Devlet daireleri, mahkemeler, saçma kurallar… Herkes bir şey söylüyor ama kimse sorunu çözmüyor. Kitabı okurken hem güldüm hem de üzüldüm. Çünkü bu hikâye, sadece Yaşar’ın değil, hepimizin yaşadığı bir durum gibi geldi bana.
Bence Aziz Nesin, hayatın içindeki karmaşayı çok güzel yakalamış. Yaşar’ın başına gelen olaylar komik görünüyor ama aslında insanı düşündürüyor. Sistem, insanı bazen o kadar çaresiz bırakıyor ki “Böyle şeyler gerçek olabilir mi?” diye soruyorsunuz. Ama sonra dönüp kendi hayatınıza bakınca, benzer saçmalıklarla zaten karşılaştığınızı fark ediyorsunuz.
Okurken kendimi Yaşar’ın yerine koydum. Düşünsene, yaşadığını bile kanıtlayamıyorsun! Bu kadar basit bir şey için bile o kadar çok uğraşıyor ki insan sinirlenmeden edemiyor. Aziz Nesin burada sadece bir hikâye anlatmıyor, toplumu eleştiriyor. Ama bunu öyle ağır bir dille değil, herkesin anlayacağı şekilde yapıyor.
Bence bu kitap herkesin okuması gereken bir eser. Çünkü hem güldürüyor hem de düşündürüyor. Bazı yerlerde sinirleniyorsunuz, bazı yerlerde kendinizi sorguluyorsunuz. Sistem dediğimiz şeyin aslında insanları ne kadar sıkıştırdığını çok güzel anlatıyor. Çok akıcı, çok etkileyici ve çok gerçek bir kitap.
Not: Hepimiz caanım ülkemde bir Yaşar olmadık mı? Yaşıyor muyuz, yaşamıyor muyuz? Bu soruların cevaplarını bilen bilmeyene anlatsın:)
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Son Ada, çok ilginç bir hikâye anlatıyor. Başta huzurlu ve mutlu bir yer olan bu ada, bir diktatörün oraya yerleşmesiyle tamamen değişiyor. İnsanların hayatları bozuluyor, doğa tahrip oluyor, kuşlar adayı terk ediyor. Okurken hem sinirlendim hem de üzüldüm, çünkü olaylar bana gerçek hayatta gördüğümüz güç ve hırs yüzünden bozulan düzenleri hatırlattı.
Kitabı okurken en çok şu soruyu sordum: İnsanlar neden huzurlu bir yaşamı koruyamıyor? Livaneli, bu soruyu çok güzel bir şekilde işliyor. Doğaya ve birbirimize zarar vermeden yaşamayı başaramamamız, kitabın en etkileyici mesajlarından biri. Özellikle kuşların adayı terk ettiği kısımlar çok dokunaklıydı.
Bana göre Son Ada, bir masal gibi başlıyor ama aslında bize çok önemli gerçekler anlatıyor. Doğayı, özgürlüğü ve insan olmanın sorumluluğunu düşündürüyor. Kitap sade bir dille yazılmış ve okuması çok kolay, ama içindeki mesajlar ağır ve düşündürücü. Özellikle değişimden ve kayıplardan rahatsız olan biriyseniz, bu kitap sizde iz bırakabilir.
Not: Bazen adadaki kuşlar gibi gidesim geliyor ta ki kanatlarımın olmayışını hatırlayana kadar:(
Körlük, okuduğum en sarsıcı ve düşündürücü kitaplardan biri oldu. Saramago, sıradan bir salgın hikayesi anlatmıyor; insanlığın karanlık yanlarını tüm çıplaklığıyla gözler önüne seriyor. Salgının başlamasıyla birlikte düzenin nasıl kolayca çöktüğünü görmek beni hem dehşete düşürdü hem de düşündürdü: Gerçekten zor bir durumda insanlıktan ne kadar uzaklaşabiliriz?
Kitaptaki en etkileyici şey, karakterlerin isimsiz oluşuydu. Onlara sadece “doktor”, “doktorun karısı” gibi sıfatlarla hitap edilmesi, bireylerden çok insanlığın genel bir portresini çiziyor. Ayrıca, doktorun karısının kör olmamasına rağmen her şeyin yükünü taşımak zorunda kalışı beni derinden etkiledi. Bu karakter, kaos içinde bile insanlığın kurtuluşuna olan umudu temsil ediyor gibi geldi bana.
Körlük, yalnızca bir roman değil, insanlık üzerine bir ayna. Okurken kendime dönüp şu soruyu sordum: Ben böyle bir durumda nasıl davranırdım? Bu kitap, uzun süre aklımdan çıkmayacak. Kesinlikle herkese öneririm.
Not: Filmini kesinlikle izlemeyin:)
