Oysa düşünmek her zaman acı veren ağır bir iştir...(C.A.)
“Aydınlık gökyüzünde yıldızları göremezsiniz...(J.S.)
Hissettiğini söyleme cesaretini gösterebilen, bu yüzden de çoğu zaman yalnız biri…
Sahi iki kişinin el ele tutuşup mutlu mesut dolaşmalarını doğal bir güzellik olarak algılayan bu insanlar, bir başına yürürken gülen birini niye yadırgarlardı? Ne yani, yalnız olmak suç muydu?
Güzeldi kitap.
Öncelikle güzel bir kelime ile başlamak istedim. Böyle güzel eserler üretebilen insanlarla aynı zamanda yaşamak mutluluk verici. Ama nedense gerekli ilgiyi görmüyor gibi geliyor bana.
Kitaba gelince; yeri geldi hüzünlendirdi, yeri geldi mutlu etti, yeri geldi şaşırttı, yeri geldi düşündürüp bilgilendirdi.
Psikolojik analiz yapan bir doktoru izliyor hissi verdi bana. Duygusuz bir yaşam nasıl olurmuş biliyorum diye bilirim artık. Aslında günlük hayatımızda ne kadar boş ve gereksiz şeyler yapıp söylediğimizi (bu boş ve gereksizliklerin bazılarına kendimizi rahatlatmak için nezaket veya insanlık diyoruz o ayrı bir konu tabi) çok güzel gösteriyor bize Ahmet. Yazar hayatı Ahmet, Gazeteci Kız, Mehmet, Bakkal, Hatice ve oğlu Muharrem , Olga, Ludmilla’ ya bölüp anlatmış bize.