Ağaç, toprağın derinliklerine uzana kökleri ve gökyüzüne uzanan dallarıyla, tüm mitolojilerde ve dinsel metinlerde kullanıldığı yere göre değişen sembolik anlamlara sahiptir. *En genel anlamıyla, "gökyüzü" ve "yeryüzü" arasında kurulan irtibatın sembolüdür.*
Yüz, Eski Türklere göre insanın en önemli yeriydi. Utan, kötülük, iyilik ve hatta kutsallık bile insanın yüzüne akseden özelliklerdi. bu sebeple kötülerin yüzü 'kara', iyilerin yüzü 'ak', kutsal insanların yüz rengi ise 'Gök Mavisi' olarak mitolojide sembolleştirilmiştir.