…İnsanların birbirini ilk tanıma anındaki
mesafeyi yok eden şey neydi; konuşmak mı, bir arada zaman geçirmek mi, birbirini daha iyi tanımak mı? Siz'den ben sen'e geçiş gibi, ne zaman ve neden öyle olduğu
anlaşılamayan bir şeydi bu.
Gömülü Dev, unutmanın bir lütuf değil, bilinçli bir tercih olabileceğini hatırlatan sessiz bir roman. Ishiguro, barışın bazen adalet pahasına kurulduğunu ima ederken, okuru rahatsız edici bir soruyla baş başa bırakır: Hatırlamak mı daha insanca, yoksa unutmak mı daha güvenli?
Axl ve Beatrice’in yolculuğu bir arayıştan çok, ertelenmiş bir yüzleşmedir. Fantastik atmosfer kaçış sunmaz; aksine bastırılmış suçları ve susturulmuş hafızayı görünür kılar.
Kitap bittiğinde geriye şu düşünce kalır: Bazı toplumlar geçmişi hatırlayacak kadar cesur olmadıkları için sakin görünür. Ama hiçbir hafıza sonsuza kadar gömülü kalmaz.
“Merak ediyorum prensesim. Acaba sis hatırlarımızı bizden çalmasa sevgimiz yıllar içinde bu kadar güçlenenebilir miydi? Belki eski yaraların kapanmasına sis izin verdi.”
… Merlin belki karanlık bir adamdı, ama bu konuda yalnız Artur’un değil , Tanrı’nın da iradesini yerine getirdi.Bu dişi ejderhanın nefesi olmasa barış sağlanabilir miydi hiç ?Bakınız şimdi nasıl yaşıyoruz beyim ! Eski hasımlar hısım olmuş her köyde bu böyle …