Ve o anne ile bu ben baba, karşı karşıya, birbirimize bir şey söylemeden anlaşıp dinleşiyor, gözlerimizle konuşarak dertlerimizi birbirimize döküyor gibiydik.
Beş kişiydik, beş kişi bir araya gelince nelerden söz edilirse onlar üzerinden konuşuyorduk. Yani her şeyden !.. Bir ara konuşmanın akışı gelip bir dönemeç noktasında durdu.
Aşk!..
Sonrasında beraber mi yürüdük, yoksa birbirimizin yanından geçip gittik mi - bu iki olasılık arasındaki fark çok da büyük olmamalı- hiç bilmiyorum. Ama artık geçti, geçmişin derinliklerinde kalmalı.