Yazılacak her türlü kelâmın beyhudeliği karşısında dolu olan yalnızca gözlerim.
Barajlarımda umut azalmış, o yüzden hayli kurak sözlerim.
Ruhumdaki çatlaklardan ölümüm açığa çıkıyor, biçareyim.
Kimim, neyim, neye gebe ve neyin nedeniyim bilmem...
Bilmediklerimin karanlık kuyusunda Yusuf gibi hisli,
Nihayetindeyse aziz olamayacak kadar nefsimin kölesiyim.
Belki de ölümün yaşam içerisindeki hilesiyim.
Uzaklara dalan gözlerimin hiçliği keşfi;
Ruhun zamandan ve mekandan muafiyetinin delili.
Köleliğim müddetçe bu dünya zaten ruhumun sürgün yeri.
Azizlik değil olsa olsa yine hiçlik olur menzili.
Nitekim yegane hikmeti budur, orada saklı hürriyeti.
G҉ E҉ C҉ E҉