”ben onu zaten hiç anlayamadım.Sözlerine değil hayatımdaki yerine göre değerlendirmeliydim.Onu yapayalnız bıraktım. Yaptığı kaprisin bana olan sevgisinden kaynaklandığını düşünemedim.Çiçeklerin günü gününü tutmaz.”
..Umutsuzluk, üzüntü, sevgi, sevgime karşılık veren şeylerle dolu mektupların; dağ gibi yığılmış bu nesnelerin içinden, kendime düşeni hemen bulup çıkaramayacak kadar yorgunum... Kişi yorgun olunca bencil de oluyor..