Yalanı taşımak ağırdı ama kaybetmek de çok zordu - onsuz nasıl yaşanır ki? Kimileri kendini yeterli hissetmek için yalana ihtiyaç duyar, ancak bazı insanların hayatının yalanı diğerlerinin başına bela olabilir.
Bir çocuğun anne babasını reddedebilmesinde anlaşılmayacak bir şey yok, ama anne babanın çocuğu reddetmesine, hem de böyle katı yüreklilikle reddetmesine nadiren rastlanır.
Hayat hızla geçiyor. Kendi kendimize sorduklarımız dışında sormaktan kaçındığımız ne kadar çok önemli soru var, hem de
açıklamaları ve bildikleriyle katkıda bulunabilecek kişiler hala hayattayken. Onlara başvurup cevap talep edebiliriz, ama yapmıyoruz. Neden? Ne kadar yalvarıp istesek de cevap alamayacağız zaten, ya da bu kadar zahmete, aşağılanmaya, tatsızlığa
değmeyecek. Tatsızlıktan kaçınmak için önemli bilgilerden uzak duruyoruz, oysa bir tane kısacık hayatımız var ve bu çözülmeyenler, bilinmeyenler hayatımız boyunca bize eziyet edecekler, özellikle geceleri, değil mi?
Anne ve babaların, çocuklarınkinden farklı olarak hayat boyu süren bir yükümlülüğü yok mudur? İncil'e göre tam tersi geçerli, yani ömürlerinin uzun olması için anneleriyle babalarını onurlandıracak olanlar çocuklardır, çünkü İncil'i çocuklara hadlerini bildirmek için anne babalar yazmıştır.
Çocuk anne ve babasına kendi iradesini ve yolunu bulmak için isyan eder, anneyle
baba buna katlanabilirlerse, mücadelenin sıcağında herkes kendini en çıplak ve kırılgan haliyle ortaya koyduğundan ve çok
karmaşık ve ikircikli olan her şey hiilii söze dökülebildiğinden en nihayetinde daha eşit bir ilişki kurabilirler.