İnsanlar,umutlarını yitirdiklerini düşünüyorlardı fakat bilmiyorlardı ki nefes aldıkları sürece o yitirdiklerini sandıkları umut,aslında kalplerinin en güzel köşesinde hep saklı kalacaktı.
Yaşanmalıydı.Üç günlük ömür denilen bu hayatta,dilediğince mutlu olunmalıydı.Gurur yaparak,inat ederek kesilmemeliydi ilişkiler.
Pişman olacağını bile bile adım atmamalıydı insanlar.Kalplerine kötülük bulaşan insanlardan uzaklaşmak yerine,onların da kalplerine iyilik aşılanmalıydı.Yaşanmalıydı.Er yada geç bir gün herkesin göçüp gideceği bu dünyada, üzüntüye yer verilmemeliydi.