Bir kuyu, iki kardeş.. Böyle başlıyor kitap. Biri Küçük biri Büyük.. Adları yok çocukların. Kuyunun içindeler ama nasıl ve neden orada olduklarını bilmiyoruz. Kimse seslerini duymuyor. Günler haftalar geçiyor. Büyük ve Küçük yağmur sularıyla susuzluklarını giderip, solucanlarla karınlarını doyuyorlar ama annelerinin içinde ekmek olan çıkınına dokunmuyorlar. Ona dokunma diyor Büyük, o annenin.. Nedeni kitabın sonunda kalbinize batıyor...
Tek kelimeyle muhteşem bir kurgu. Tek mekanda geçmesine rağmen cok akıcı, merak uyandırıcı ve vurucu sonlu. Tek solukta okuyup bitirilecek bir kitap. Sadece bazı imla hataları ve anlatım bozuklukları okurken beni zorladı ama göz ardı edilebilir...