Gamze
@Gamzecakar
Bir kuyu, iki kardeş.. Böyle başlıyor kitap. Biri Küçük biri Büyük.. Adları yok çocukların. Kuyunun içindeler ama nasıl ve neden orada olduklarını bilmiyoruz. Kimse seslerini duymuyor. Günler haftalar geçiyor. Büyük ve Küçük yağmur sularıyla susuzluklarını giderip, solucanlarla karınlarını doyuyorlar ama annelerinin içinde ekmek olan çıkınına dokunmuyorlar. Ona dokunma diyor Büyük, o annenin.. Nedeni kitabın sonunda kalbinize batıyor...
Tek kelimeyle muhteşem bir kurgu. Tek mekanda geçmesine rağmen cok akıcı, merak uyandırıcı ve vurucu sonlu. Tek solukta okuyup bitirilecek bir kitap. Sadece bazı imla hataları ve anlatım bozuklukları okurken beni zorladı ama göz ardı edilebilir...
Reklam
Osman... Kapak Kızı ve Yeşil Peri Gecesi'nin devamı niteliğindeki kitap elbette diğerlerinden bağımsız da okunabilir ancak ben sırayla okuduğumda kendimi olayların daha çok icinde hissettim. Şebnem'in gözünden Osman'ı, Osman'ın gözünden Şebnem'i, Şebnem'in Ersin ve Selda'ya karşı hissettiklerini, onların Şebnem'e hisettiklerini ayrı ayrı kitaplarda farklı açılardan okuduğumda bazı şeylere tek taraflı bakmanın ne kadar sığ oldugu düşüncesine kapıldım. Her zaman için tüm taraflar dinlenmelidir, yargı eğer üzerinize düşüyorsa elbette,o noktadan sonra yapılmalıdır..
Hangisinin hikayesi beni daha çok etkiledi bilmiyorum ama ortak nokta altta yatan çarpık aile duzeniydi. Kitapla bir kez daha anladım ki rotanı bir yerden sonra kendin belirleyebilirsin ama yolun başından bir yere kadar seni ailen getirir. Ondan sonrası seçimlerinmiş gibi görünse de ilk yolculuğundaki travmalarının yön tabelalarıdır. Bu anlamda Osman'da Şebnem'de kötü bir gecmisten gelen iyi birer insan olmalarına rağmen maalesef ki travmalarının kurbanı oldular. Osman'ın snopluğu, Şebnem'in kendini ispatlama hırsı yollarının yanlış yön tabelalarıydı..
Ahhh Heranuş, bana ne yaptın Uzun zamandır bir kitabı hüngür hüngür ağlayarak bitirmemiştim. Gerçek adı sandıklara kilitlenmiş Seherler yalnızca bu kitapta değil, her yerdeler.. yaşadıkları roman değil, gerçek..ve maalesef halı altına süpürülen tozlar gibi belleklerin en derinine süpürülen gerçekler. üzerinde hunharca tepindiğimiz bu coğrafya acıların coğrafyası.
Spoiler..
Çocukluğunda ve gençliğinde çeşitli travmalar yaşayan Hakan'ın 40 yaşına geldiğinde kaybolduğunu farketmesi ve kendini arama çabasını çok gerçekçi bir şekilde anlatmış Tarık Tufan. Kaybolmak ya da kendini aramak her insanın az da olsa kıyısından geçtiği. Bazılarının kolayca başa çıkıp, bazılarının girdapta boğulduğu bir hadise aslında. Romanda baş kahraman Hakan' a yaptığı iş,etrafındaki arkadaşlıklar ve dahi evliliği anlamsız gelmeye başlar. 16,5 yıldır çalıştığı işinden aniden verdiği bir kararla istifa eder. Zaten çatırdamaya başlatan evliliği Hakan'ın içine kapanması yüzünden iyice çıkmaza girer. Bir de üstüne Hakan'ın öldü sandığı ilk aşkıyla karşılaşması, kaybolduğunu düşünen Hakan'ın yeni rota çizmesine sebep olur. Kurgu güzel işlenmiş, merak uyandırıyor ve akıyor. Okurken bir kaç duyguyu birden hissediyor insan Hakan'ı anlamaya çalışmak, Hakan'a kızmak, Yıldıza üzülmek.. Yıldız ve Yalçın konusu havada kaldı onun dışında kitap bittiğinde kafamdaki bütün sorular cevabını buldu...
Tarık Tufan'ın okudugum ilk romanı ve kesinlikle son kitabı olmayacak. Kendine has tarzı beni çok etkiledi. Cümlelerin akıcılığı, kelimelerin ahengi, şiirsel kafa sesi ve kurgu kitabi soluksuz okumama sebep oldu. Bir aşk hikayesi ama kesinlikle yalnızca bir aşk hikayesi değil. Kendini arama, bir aşkın içinde kendini kaybetme hikayesi. Filminin de yapılacak olmasına ayrıca sevindim. Karakterleri kimler oynayacak merakla beklemekteyim.
Reklam