Öncelikle şunu söylemem lazım ki sanırım kitabın son cümlesiyle ağzım açık kaldı. Beklenmedik son böyle olsa gerek.
Kitabın dili benim şimdiye kadar okuduğum hiçbir kitabın diline benzemiyor kesinlikle. Çok farklı. Bir cümleden çok farklı anlamlar da çıkarabilirsiniz o cümlede takılı kalıp ne anlatmaya çalıştığını anlamaya da çalışabilirsiniz. Aslında kitap bana baya bir karışık geldi ve bence insanı yoran bir eser.
Şunu da söylemeden geçmek istemiyorum. Cennet ve cennetin oğlu beni kitapta en çok etkileyen kişiler oldu ve tabii onların acıları.
Aynı yolda yürümekten başka çaresi olmayan tuhaf birer yartıktı insanlar; tekrarın tekrarlananın örtüsü olduğunu anlayamadan, aynı el sallayışların, aynı gülüşlerin, aynı yürüyüşlerin ya da aynı oturuşların içinden geçe geçe damaklarına bulaşan uzak bir serüven tadıyla dönüp dolaşıp aynı noktada yaşıyorlardı.