Her evin, çam ağaçlarının gölgesindeki her villanın önünden geçerken insan belki de yüz kez aynı duyguya kapılıyordu: İşte burada yaşanır, sessiz, huzurlu, dünyanın dertlerinden uzakta.
Önünüzde soyunacağım ve diyeceğim ki; Ben.. Ah bu zavallı yalnızlıkta, insanın ruhunu yiyip bitiren, iliğini kemiğini kurutan bu kahrolası ülkede utanmayı unuttum ben.