Bazen uzun uzun bakmak bile yetiyor sana. Resim yapmayı bilmem ama sanki gözlerimle çizdiğim en güzel manzarasın. Şair değilim, kelimelerim çoğu zaman acizdir ama yine de senden bahsederken en güzel şiirlere dönüşüyor. Müzik söylemeyi beceremem, ama kalbim bağıra çağıra seni söylüyor. İçimde attığım her ritim, çizdiğim her keskin çizgi senin adını taşıyor.
Bir karakalem kadar sade, bir tablo kadar renkli… Portreler, tuvaller, fırçalar… Hepsi seni anlatmaya çalışıyor ama hiçbir renk gözlerindeki anlamı veremiyor. Belki de gözlerimle haram işlemeyi değil, gözlerimle seni çizmeyi öğrendim. Sen hiç solmayacak bir çiçek, bitmeyecek bir heyecan olarak kaldın bende.