Garp yeli

Kan ve Kuyu

Sen misin kurban, Yoksa ben miyim İsmail? Seven mi can verir sessizce, Sevilen mi bilemez kesildiğini? Bir elim sende asılı kaldı, Diğeri o derin sızıda... Akıyor İsmail, durduramıyorum, Belki de akmalı, durmamalı. Yusuf kuyuda beklerken öylece, Dudağı çatlamış, susuz kalmamalı. Madem hayat verecek birilerine; Varsın aksın, toprağa karışmalı. Kanımız akıyor İsmail, Hayır, kanımız akmıyor aslında; O, vurduğu yerden bihaber, Bilmiyor içimizden neyi kopardığını. Öyle bir çıkmaz ki bu İsmail; Hem kurban benim, Hem vurulan benim... Kendi bıçağında can çekişen benim.

bkmkitapcom

@bkmkitap·Reklam

Hangi tür kitapları seviyorsun? 🔎 Polisiye 💕 Romantik 🚀 Bilim Kurgu 🏰 Fantastik 📖 Klasik 🧠 Kişisel Gelişim 🏛️ Tarih 😱 Gerilim

Garp yeli

Ey Köhne Yalnızlık Ey köhne yalnızlık! Seni rab edinmeyeceğim. Yalnız geçeceğim belki bu yollardan, İliklerime işleyecek o soğuk sızı; Ama yine de seni rab edinmeyeceğim. Sokaklarda tek başıma yürüyecek, Babamın mezarına kimsesiz gideceğim. Gidip bir çiçek alacağım kendime, Ama sana asla boyun eğmeyeceğim. Ey biçare dünya! Seni de rab edinmeyeceğim. Sokaklarda çığlık çığlığa koşan çocuklar, Parklarda bir oturup bir kalkan sevgililer... Annesini, babasını sevdiğini söyleyip Onları bakımevlerine terk edenler; Sizin o "sevginizi" rab edinmeyeceğim. Çiçekleri koparıp sevdiklerine verenler, Onları fotoğraflarına süs, Yalnızlıklarına arkadaş edenler... Papatyalara yapılan o büyük zulümden sonra, Sizin çiçek sevginizi de rab edinmeyeceğim. Rab edinmeyeceğim attığınız o boş nâraları, Ve modası geçmiş kalabalıklarınızı... Ah, edinmek ne kadar kolay!

Garp yeli

nur üstüne nur

"Dert üstüne dert" dersin, Vardır elbet bir hikmet. Yine Sensin tek teselli, Budur en büyük lezzet. Vardır karanlıklar içinde karanlıklar, Aydınlığınla Sen aydınlat! Bir Sensin gönlüme merhem, Bir Sensin dilime aşikâr. Ey nur üstüne nur, Ey Furkan!

Takip Önerileri

Garp yeli

Mıhlanmış Zaman

Arkama bakmadan yürüyorum bu yolu, Özlüyorum, evet... ama bakmıyorum geriye. Parmaklarımda bir sigara, Dumanı havada asılı, kederden bir hare. Aşağı doğru süzülüyor o ağır sis, Ardından toprağa sessizce inen çiğ. Anın tadına varıyorum, kimsesiz, Dünya duruyor, içimdeki gürültü bitti. Sessiz, sakin... Mıhlanmak olduğun yere, Belki de donmak öylece; En azından hissizleşene kadar, En azından geçene kadar bu gece. Derken bir sızı, bir hatıra; İçimi ısıtıyorsun. Yine de özlüyorum işte; Seni, en çok da sesini...

Garp yeli

Silinen Hayatın Gölgesinde

Yalnızlığa alışmak zor, Sessizliği bir kuyu gibi dinlemek zor. İnsan kendi içinde bile dinlenemezken, Zordur her eksilen sesle biraz daha eksilmek. Her giden sima, her kaybolan görüntü; Zamanla kararır her şey, renkler çekilir, Fakat bazen o zifiri karanlık, her yerden daha sevimli. Yalnızlığa alışmak zor, Bir başına ıslık çalmak, şarkılara sığınmak... Ötekileşmek, kendine bile yabancılaşmak, Ve bir bir terk etmek elinde kalan her şeyi. Aslında silinen ne simalardır ne de şehirler; Yavaşça silinen, ömrün kendisidir. Geriye kalan tek canlı, hatıralar; En tatlı olanlar ve en acımasız vuranlar... Zihnin dehlizlerinde yüzlerce yeni yüz, Daha güzel, daha özel hayaller kurulur. Her şeye rağmen o boşlukta yankılanır: Yalnızlığa alışmak çok zor...