Bir şeyden kaçmıyorsak niye koşuyoruz anlamıyorum. O kadar koşup da bir metre bile yer değiştiremeden aletten indiğimde kendimi aptal gibi hissediyorum. Bu spor işini sürdürebileceğimi sanmıyorum. Yemişim endorfinini Osman, ben durmak istiyorum.
Giydiği bir kıyafet gibiydi yorgunluk, ördüğü bir duvar, kırdığı bir ayna, izlediği eski bir film, okuduğu bir fotoroman. Yüz yıl uyusa yine de üzerinden atamayacağını biliyordu. Uyusa kimse uyandırmasa, dokunmasa öylece yatıp kalsa.
Tembelin biriyim. Koşuşturmaktan, başkalarının vardığı yerlere yetişememe korkusunu yaşamaktan bıktım. Üstelik onların vardığı yerlere ulaşmak isteyip istemediğimi de kesinlikle bilmiyorum.