Gece Okur
@Gece_Okur
Serinin ilk kitabına dair hislerim çok garipti. Yazım dilini sevmiştim, konusunu anlatımını, karakterlerini, diyologlarını... Kitaba dair her şeyi sevmiştim, sevmediğim tek bir nokta bile yoktu. Ama nedenini anlayamadığım bi şekilde kitap içime sinmiyordu.
İlk kitabı okuyalı baya zaman oldu ve arada dönüp kitabı düşündüğümde bi şeylerden dolayı tam olarak kitabı sevemediğimi fark ettim. Tek sorun o şeyin ne olduğunu bilmemem.
Belki de bana fazla hafif bir kitap kaldı bilmiyorum. Ama ilk kitapta bir şey kitabı sevmeme engel oldu.
Bu kitaba da aynı şeyleri hissedeceğimi bilerek başladım. Ve haklı çıktım da. Çünkü yine o adını koyamadığım his; karakterleri, olayları, anlatımı aşırı beğenmeme rağmen kitaba olan sevgimi yok ediyordu.
Ta ki son yüz sayfaya kadar. Neyin değiştiğini inanın bilmiyorum ama kitap son yüz sayfada öyle bi içine çekti ki.
Kitabın üçte ikisini bir ayda kalanını ise bir gecede okudum.
Sonu mükemmel bitti. Yani kitap full sirenleri ve Alosa'nın siren güçlerini geliştirmesini/keşfetmesini anlatsaydı bayılacağıma eminim.
Seriyi genel olarak sevdim. Ama ikinci kitabı daha çok sevdim. Yani ilk kitabı hiç okumasaydım çok bi şey kaybeder miydim diye düşünmedin değil.
Kaptanın ve tayfaların sadece kadınlardan oluşması (bir kaç erkek vardı sadece) çok hoşuma gitti. Ana erkek karakteri ve ana kız karakter çok sevdim. Karakter olarak da aralarındaki ilişki olarak da hoşuma gitti.
Ama en çok hoşuma giden şey gerçekçi güçlü kadın karakter olmasıydı. Şu ana kadar okuduğum "güçlü" kadın karakterlerin hepsi olağan üstü güçlü, hiç bir şekilde yenilmeyen, zayıf yönü olmayan karakterler oluyor. Ama bu karakterin zaafları vardı, kaybettiği savaşlar vardı. Bunlar birini güçsüz yapmaz.
Diğer kitaplardaki gibi gerçek olamayacak şekilde yenilmez biri değil. Gerçekten
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kısacık bir an için babam olduğunu düşündüğüm adamın yasını tuttum, nadiren de olsa gerçekleşen kucaklaşmalarımızı, beni rahatlatan ve cesaretlendiren sözlerini andım. Bana savaşmayı o öğretmişti. Lider olarak bana örnek olmuştu. Denizdeki hayattan zevk almayı o öğretmişti.
Yasımı tuttum ve sonra onun son seçimini hatırladım. Güç ve kontrolden başka bir şey istememişti. Sevmeyi bilmiyordu, sevgiyi sadece istediğini elde etmek için kullanmıştı.
O yüzden bir zamanlar babam olduğuna inandığım adam için üzüldüm.
Sonra onu unuttum.
𝐵𝑒𝑛 𝐴𝑙𝑜𝑠𝑎-𝑙𝑖𝑛𝑎, 𝐴𝑣𝑎-𝑙𝑒𝑒'𝑛𝑖𝑛 𝑘𝚤𝑧𝚤. 𝐴𝑛𝑛𝑒𝑚 ℎ𝑎𝑦𝑎𝑡𝑡𝑎 𝑎𝑚𝑎 𝑏𝑢 𝑔𝑒𝑚𝑖𝑑𝑒 𝑡𝑢𝑡𝑠𝑎𝑘. 𝑌𝑎𝑟𝑑𝚤𝑚 𝑒𝑡𝑚𝑒𝑧 𝑚𝑖𝑠𝑖𝑛𝑖𝑧? 𝑆𝑢𝑙𝑎𝑟𝚤𝑛𝚤𝑧𝑎 𝑔𝑖𝑟𝑚𝑒𝑦𝑒 𝑐𝑒𝑠𝑎𝑟𝑒𝑡 𝑒𝑑𝑖𝑝 𝑠𝑖𝑧𝑒 𝑎𝑖𝑡 𝑜𝑙𝑎𝑛𝚤 𝑐̧𝑎𝑙𝑚𝑎𝑘 𝑖𝑠𝑡𝑒𝑦𝑒𝑛𝑙𝑒𝑟𝑙𝑒 𝑠𝑎𝑣𝑎𝑠̧𝑚𝑎𝑧 𝑚𝚤𝑠𝚤𝑛𝚤𝑧?
"Sanırım beni sevdiğin için."
"Seviyorum."
"Sanırım ben de seni seviyorum."
"Sanıyor musun?"
"Eminim."