Diloloy ☾
@Geceguncesi
Dilara
Yazar / İletilerimdeki çizimler ve sözler bana ait.
Kendi çekimim olan fotoğraflar izinsiz kullanılamaz.
Dyin' Inside My Head
Tabii, bütün sanat dallarında olduğu gibi edebiyat alanı da rekabetin, gizli düşmanlık ve hırsların yoğun yaşandığı bir alan. Çok zor bir işi yapmakta olan duyarlı insanların bulunduğu bir ortamda herkesin kendini en iyi görmesi kaçınılmaz. Kıskançlıklara karşı kendimizi savunma imkanımızsa sınırlı.
Eğer bir gruba, örgüte ya da tarikata bağlı değilseniz Türkiye'de geniş kabul görmüş, yazma emeğiyle geçinebilen bir yazar konumuna gelebilmek hiç kolay değil.
O dönem çok ciddi bir öğretmen yetiştirme politikası vardı. Temel felsefesi de Cumhuriyet aydınlanmasıydı. Bir devrim yapılmıştı ve devrim kendi kadrolarını yetiştiriyordu. Öğretmenlerse çok önemliydi, çünkü o düşünceyi sonraki kuşaklara aktaracaklardı. Günümüzde, özellikle bu okullar kapatıldıktan ve öğretmenlik mesleği YÖK kapsamına alındıktan sonra önemi ve saygınlığı kalmadı. Değişen ve gitgide geriye kayan genel eğitim politikalarıyla sistem bozuldu. Acıklı bir tablo bu.
Beni yetiştiren öğretmenlerim, öğretmenliğin öncelikle bir sanat olduğu düşüncesini ruhuma işlediler. Hep şunu söylerlerdi: "Evet burası bir sanat okulu ve siz burada sanat öğreniyorsunuz ama sanatçı olmayacaksınız. Öncelikle öğretmen olacaksınız ve özgür düşünceli yeni kuşaklar yetiştireceksiniz." Belki de bu yüzden hala öğrencilerimden sevgi dolu mektuplar, mesajlar alıyorum.
Şu önemli: Bir edebiyatçı yazdıklarına karşı insafsız olmak, kendini çok zor beğenmek, mümkünse beğenmemek zorundadır. Çünkü ancak -ölçülü- hayal kırıklıklarıyla beslenip daha iyisini yazma hırsı duyacaktır. Yazdığı her şeyi benzersiz güzel bulan ve kolayca tatmin olan yanılır.