Bir eğitimci olarak kendimi hiç bu kadar çaresiz hissetmemiştim. Konuşacak çok şey var ama biliyorum ki konuşmanın da faydası yok. Sadece susarak kendi içimi kemirebiliyorum.
Konuşmak unutturmuyor ama unutup unutmamanın artık bir değeri kalmadı. Kelimelerin kifayetsiz kaldığı bir durum, bir o kadar da acınası. Ne kadar konuşabileceğimi bilmiyorum ama ne hakkında konuşmam gerektiğini biliyorum. İşte sorun bu ya, canımı sıkan bunun hiç bir ile yaramaması., unutup unutmamanın hiçbir şeyi farkettirmemesi, onların kendi haricinde başka bir şeyi düşünmemesi, herşey o kadar saçma ki, artık hiç birşeyi anlayamıyorum...