Aziz Bey'in dramı Maryam'la başlar. Çünkü ona aşık oldu. Bu aşk, kör bir göz, felçli bir sağ kol, tekleyen bir kalp gibi, ona hep acı verdi ama onunla birlikte yaşadı.
Hiç farkına varmadan babası olmuştu. Kalbini karısına açmayan, evinin dışındaki hayatı evinin içindekinden daha önemli bulan, evdeki yürek sızılarını anlamayan, anlasa da umursamayan, çehresi daima asık, sesi daima gür ve azarlamaya hazır babası.
Çimenlerde kızgın öğle vakti. Eriyor sıcaktan bunalmış
Duğün çiçekleri ve geçiyor.
Geçiyor, sevgililer.
Gölgeler gibi kara ve düz hepsi.
Bağları olmaması ne güzel!
Otlar gibi yalnızım. Yitirdiğim ne?
Bulabilecek miyim onu, her neyse o?