Gitgide büyüyen bir karamsarlık vardı içimde, olanca gücüyle yüreğime çöken bir ağırlık. Kalp krizi mi geçirecektim ne? Yok, sadece hayatın farkına varıyordum bir kez daha.
Zararlı bir işe hizmet ediyorum ve aldattığım insanlar için aylık alıyorum. Namuslu değilim , ama ben tek başıma bir hiçim , kaçınılmaz olan sosyal kötülüğün küçük bir parçasıyım sadece . İlçedeki bütün memurlar da zararlı kişiler ve hepsi havadan para alıyorlar . Demek ki namuslu olmamamın suçlusu ben değilim , zaman . İki yüz yıl sonra doğsaydım bambaşka biri olabilirdim .