Leman Gemici
@GemiciLeman
Tamamdır
Hukuk / Lisans (GÜHF’2015) - Kamu Hukuku / Yüksek Lisans (ANDÜHF’2022) —Ceza ve Ceza Muhakemesi Hukuku (AHBVÜHF’2025)
Sivas/Ankara/Denizli/Mardin/Yozgat
5 Eylül
110 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Eleştirmezsek İlerleyemeyiz!
Yazarın profesör olması hasebiyle ele aldığı konulara daha bir derin bakacağını düşünerek tavsiye üzerine okudum ancak aradığım derinliği bulamadım. İman kavramı maalesef çok yüzeysel olarak ele alınmış. Hayatın anlamına dokunmak istemiş yazar ancak burada da özü kaçırmış. Okuduğumuz bölüm başlıkları farklıymış gibi görünse de yazar sürekli olarak kendini tekrar etmiş. Ayrıca yazarın her bölümde yer alan insanları kategorize etme çabasını oldukça anlamsız ve rahatsız edici buldum, kitabı sığ bir kalıba sokmuş. Alıntı yapılan kaynaklara yer verilmemiş, yalnızca kitabın sonuna kaynakça koymakla yetinilmiş. Verilen bilginin güvenilirliği ve teyit edilebilirliği noktasında bu husus büyük bir eksiklik olarak göze çarpıyor.
İyi yanlarına gelirsek dili sade ve okuyucuyu yormuyor (her anlamda).
Sanırım tek ve en sevdiğim yanı bölüm sonu duaları oldu.
Dini araştırmalara yoğunlaşmış belirli bir düzeyin üstündeki okuyucular için tavsiye etmem.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kapılar Kilitli
Öyküleri okurken tam keyif almaya başlayacağınız anda yazarın sadece kendisine sakladığı bir sır kapısı çıkıyor karşınıza.Belki kapı açılır deyip okumaya devam ediyorsunuz; ama o da ne, bir kapı daha belirmiş.
Her geçişe koyulmuş sır kapıları ile öyküler yavanlaşmış, sevimsiz bir hal almış. Anlamsız geçişlerin yarattığı kargaşa da cabası. Tüm bu curcuna esnasında sorular zihninizde beliriyor ama ne yazık ki hepsi yanıtsız kalıyor. Daha ne olduğunu anlamadan bir anda bitiveriyor. Öylece kalakalıyorsunuz.
Okuyucunun zihnine derinlik katmayan, daldan dala atlayan, devrile devrile bir hal olmuş cümlelerle bezeli anlatım tarzı da kasvetli havayı iyice yoğunlaştırıyor.
Ve sonuç tam anlamıyla bir hayal kırıklığına dönüşüyor.
“Birileri” tarafından tavsiye edildiği için aldığım kitapla ilgili olarak son yorumum ise: “Çağdaş edebiyatı yanlış anlayanlara göre bir eser!”.
Adalet Yoksa Hayat Yok!
Kıymetli bir meslektaşımızın kaleminden anılarını okumanın verdiği keyif bir başka oluyor doğrusu. Bu yüzden olsa gerek zaman zaman kitapla sohbet ederken, tebessüm ederken ve durup kendi meslek yaşamıma bakarken, anılarıma yolculuk ederken buldum kendimi.
Hakimlik ve savcılık zor mesleklerdir. Adil kararlar vermeye çalışırken bir yandan hayatını yaşamak oldukça zordur. İnsanın içine işler bu meslekler, ne yaparsa yapsın hepsi bir vicdan muhasebesine dönüşür, uykusunu bile kaçırır. Peki böyle bir meslek nasıl yapılır? Tabi ki ancak meslek aşkı ve tutkusuyla…
Adaletin tecellisi için çalışmanın ne denli yorucu olduğunu ince ince işlemiş yazar. İsmiyle müsemma olmuş. Ancak adaleti sağlamanın verdiği keyfi de mesleki hazzı da unutmamış.
Düşünün ki yıllarca yaşadığınız evinizden, keyifli sohbetler eşliğinde vakit geçirdiğiniz arkadaş çevrenizden, akrabalarınızdan hatta bazen eşinizden çocuklarınızdan ayrı kalma pahasına adalet aşkıyla ülkenin en ücra köşelerde görev yapmanın zorluğunu. Hiçbir yere ait olamadan değişen yerlerde taşınan eşyalar arasında geçen bir ömür. İşte yazar bu ömrün bir parçasını içtenlikle bizlere sunuyor ve yaşam öyküsünün kapılarını aralıyor. Bizlere de okumak ve tecrübelerden faydalanmak kalıyor.
Her insan bir kitaptır okumasını bilene demişler. Ne de güzel demişler. Genç bir savcının kitap gibi okuduğu insanların yaşamlarına bazen şaşkınlıkla bazen tebessümle bakıyoruz.
Genç hâkim savcılara ışık tutacak, mesleğin sonlarına yaklaşanları yolun başına taşıyacak keyifli bir eser olmuş. Yargı camiasını merak eden, içeride neler oluyor diye soran, yaşam öykülerine meraklı herkese tavsiye olunur.
Buram Buram Mükemmeliyetçilik Kokuyor !
Gülseren Budayıcıoğlu’nun kitaplarını okumayı seviyorum. Olayların gerçek yaşam öykülerine dayalı olması ise karakterlerin hikayesini daha da ilginç hale getiriyor. Yazarın anlatım biçimi sade ve yalın, okuyucu sanatlarla metaforlarla hiç yormuyor. Okurken zaman zaman düşüncelere dalıyorsunuz ve karakteri anlamaya çalışıyorsunuz. Ancak her kitabında özenle hikaye aralarına yerleştirdiği; hayatının, eşinin ve çocuklarının mükemmel olduğuna dair paragraflar oldukça klişe ve sıkıcı geliyor. Kitapta yazarın ısrarla kendisini ve ailesini övdüğü bu kısımları karşımda sürekli kendini anlatan dur durak bilmeden öven biri varmışçasına göz devirerek okumaya başlıyorum.
Zira kaç kişi karşısına oturup sürekli kendisini ve ailesini göklere çıkaran birini sabırla dinleyebilir ki ? Kitap; akışı bozan, rahatsız eden ve mükemmellik kaygısıyla iliştirilmiş paragraflarıyla insanın okuma keyfini zaman zaman kaçırsa da hikayesiyle ilgi çekip kendini okutmayı başarıyor.
Belirtmeden geçmeyelim! Güzellik algısının bu denli kırılgan olduğu günümüz toplumunda, insanların fiziksel özelliklerinin okuyucunun gözüne gözüne sokulmaya çalışılması, güzel (!) ve yakışıklı (!) olduğu düşünülen bireylerin abartılı tasvirleri, kral (!) yakıştırması yapılan erkeğe dizilen methiyeler yersiz birer ayrıntı olarak havada kalıyor.
Keyifle, kahkahalar eşliğinde bir çırpıda okudum, keza yazım dili çok açık ve okuyucuyu hiç yormuyor. Esprili yazım diline, samimiyetine bayıldım. Tavsiye ederim.
