Esra Akbal Tutak
@Gencallame
insanlardan kitaplara kaçmalı
48 okur puanı
Mayıs 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitabımızın dili oldukça akıcıydı. Okurken yanınızda mutlaka peçete bulundurmanızı gerektirecek kadar da hüzünlüydü. Hikaye genel olarak dram ağırlıklıydı bu yönü ile türk dizisinde gibi hissettim. Kahramanımızın başına gelenlerden sonra bu kadarı pişmiş tavuğun başına gelmez dedirtti. Savaş, açlık, komünizm ile mücadele ederken bir yandan da en yakınlarının yokluğu ile sınanıyor. Başımıza gelen belalarda vardır bir hikmet öğretisini kitabımızda da bulabiliyoruz. Bazı kayıpların aslında bir kayıp olmadığını görmediğimiz nice güzellikler olduğuna hikayemiz örnek teşkil ediyor. Okuyucusundan gözyaşları ile tavsiye edilir.
Reklam
Karşımızda Toprak Ana kitabı. Cengiz Aytmatov'un okuduğum ikinci kitabı. Yazara bu kadar geç kalmış olmanın verdiği hüzünle okudum. İkinci dünya savaşının toplum üzerindeki etkisini anlatan bir hikaye var önümüzde. Önce çocuğunu sonrasında ise eşini ve sırasıyla diğer çocuklarını savaşa yollamak zorunda kalan, gidenlerin bıraktığı boşluğu her gün canla başla doldurmaya çalışan tolganayın acıklı hikayesi. Savaşın getirdiği kıtlıkla mücadele ederken bir yandan da gidenlerin sağ salim dönmesi için umutla bekleyişler. Şaşkınlığın yerini hüznün alacağı ve doyasıya ağlayacağımız mükemmel bir hikayeydi. Evladın sadece kan bağıyla oluşmayacağını büyük bir fedakarlık örneği ile belleğinize yerleştiriyor. Hayat rüzgarı ne kadar sert eserse essin ayağa kalkacak gücü bulanlar hep var oldular. Kitabımız cephede savaşıp canını ortaya koyanların ardında en az onlar kadar acı çektiklerini oldukça etkileyici bir dille ortaya koymuş. Okuyucusundan kesinlikle tavsiye edilir.
Hani bazı kitaplar olur daralan gönle şifa dersiniz o türden bir nefes işte bu kitabımız. Okuduğun her satırla çiçek çiçek açmak öyle hoş bir sada işte. Sizi alıp asırlar evveline götürürken orda bırakılmak istersiniz. Okudukça pamuk gibi oldum. Kitapta altı çizili satırlar değilde alti çizili paragraflar oldu. Şu ana kadar okuduğum kitaplar arasında ruhuma en iyi gelen kitaptı. Bir kitap ne kadar iyi gelebilirse o kadar iyi geldi. Hemen hemen her sayfasının altını çizdim. Kitap eşikte bekleyenleri, aynı yolun yolcularını ufak bir yolculuğa çıkarıyor. Her sözü tekrar tekrar okumalık. Bir tasavvufi öğüt kitabından çok ruhuma can suyu niteleğindeydi. Şu ana kadar okuduğum en ince kitaplardandı. O kadar güzel o kadar yumuşaktı ki hangi cümle tam tanımını yapar bilemiyorum. Kitaptan ufak bir cümle;" Kaderinizi sevin . Kader sevildikçe, varlığın kederi de yükü de hafifler. En içten duygularımla tavsiye edilir.
Sezai Karakoç okudukça ona olan hayranlığım artıyor. Karşımızda Çağ ve İlham kitabı. Kitabın birçok satırını çizerken yeterince anlaşılmadan göçüp gitmiş oluşuna oldukça üzüldüm. Bölüm bölüm bir rehber niteliğinde sizi alıp tarihin tozlu sayfalarına götürüyor yazar. Kendimize ve tarihimize olan yabancılığımızın bizi aslında kuru bir taklide götürdüğünü anlatıyor. Bir doğum sancısı çektiğimizi ve hakikatin yeniden doğacağına dikkat çekiyor. İmanını kaybedenin ilhamını kaybettiğini ve bu yüzden aramızdan Yahya Kemallerin, mevlanaların çıkmadığını söylüyor. Bize düşenin yeni bir uygarlık doğurmak olması gerektiğini ve niçin düştüğümüzü bilmezsek nasıl kalkacağımızı da bilemeyeceğimizi öğütlüyor. Allahın gücünden başka her gücün sonu vardır diyerek gelecek olana dair umut etmeye devam etmemiz gerektiğini belirtiyor. Bütün meselenin ruhu Allah aşkıyla diri tutmak olduğunu, başarının sırrını kaybettiklerimizi yeniden kazanmaya başlamak olduğunu ifade etmiş. Her kitabı gibi bu kitabını da alıp bütün yolunu şaşırmışlara ilaç niteliğinde okutulması şart kabul edilmelidir. Ülkece yeterince değerini bilemediğimiz üstada Allah'tan rahmet dileyelim.
Oblomovluk hastalığına yakalanmış, tembelliği yenemeyen ve tüm gün aynı yatakta yatmak dışında bir şey yapmayan İlya İliç Oblomov'un bazen sinir eden, bazense üzdüren etkileyici hikayesini anlatıyor. Her ne kadar sayfa sayısı(664 sayfa) kalın gibi gözükse de kitabın akıcı dili ile sorun olmaktan çıkıyor. Tembelliği yüzünden sevdiği kadını bile kaybettiren adeta yaşayan bir ölü olan Oblomova kitap boyu sinir oldum. Aslında ebeveynleri tarafından bir bebek gibi büyütülen çocukların yetişkinlik dönemini çok iyi resmediyor. Ne hastalık korkusu, ne aşk, ne fakirlik, ne ayıplanma korkusu onu ayağa kaldırmıyor. Aynı zamanda erteleme hastalığına düçar olmuş olan bir Oblomov var önümüzde. Nasıl başlarsa öyle biter sözü ışığından hiçbir değişime uğramadan daha kötü bir Oblomov olarak veda ediyor bize. Farklı bir sonla şaşırmayı beklerdim. Genel hatlarıyla hafif ve akıcı bir dille yazılan kitabımız naçizane tavsiye edilir.
Reklam