Rumeysa K.
@Gerenimoo
Oradaki, o sahnedeki Hamlet iki kişi: yaşayan genç adam ve ölmüş baba. Hem hayatta hem de ölü. Kocası yapabileceği tek şekilde, oğullarını hayata döndürmüş. Hayalet konuşurken, Agnes kocasının bunu yazarak, hayalet rolünü bizzat oynayarak oğluyla yer değiştirdiğini görüyor. Oğlunu hayata döndürüp kendisi ölmüş; ölümün onu pençeleri arasına almasına izin verip oğlunun hayatını kurtarmış. "Ne korkunç şey! Ne korkunç! Ne korkunç!" diye mırıldanıyor kocası hayaletin sesiyle, ölürken çektiği acıyı hatırlayarak. Kocasının her babanın yapmak isteyeceği şeyi yaptığını, oğlunun yerine acı çektiğini, onun yerine geçtiğini, oğlu yaşasın diye onun yerine kendini feda ettiğini görüyor Agnes.
Reklam
Agnes gün boyu ve sabaha kadar ağlamanın mümkün olduğunu görüyor. Ağlamanın farklı farklı türleri olduğunu görüyor: gözlerden ansızın boşanan yaşlar, derinden gelen, işkence gibi hıçkırıklar, dur durak bilmeksizin sessizce akan yaşlar.
Sokak kapısından çıkar çıkmaz caddenin gün ışığıyla, çocuklarla dolu olduğunu görüyor. Cadde boyunca yürüyen, birbirine seslenen, anne babalarının elinden tutan, gülen, ağlayan, omuzlarda uyuyan, pelerinleri iliklenen çocuklar.
Tahammül ötesi bir manzara. Çocukların tenleri, kafatasları, kaburgaları, kocaman berrak gözleri: Öyle kırılganlar ki. Görmüyor musunuz? diye bağırmak istiyor annelerine, babalarına. Evden çıkmalarına nasıl izin verirsiniz?
Agnes o an çocuğunun acısından başka her şeye dayanabileceğini anlıyor. Ayrılığa, hastalığa, darbelere, doğuma, yoksunluğa, açlığa, haksızlığa, dışlanmaya katlanabilir ama bu: çocuğunun ölen ikizine bakışı. Kardeşinin ardından hıçkıra hıçkıra ağlayışı.
Çocuğunun acılar içinde kıvranışı.
Ben gidiyorum, ama sen daha buradasın;
... biraz daha katlan bu kötü dünyamıza, benim hikayemi anlatmak için.
Hamlet, Beşinci Perde, İkinci Sahne·
Reklam